_Gitmemiz gereken yerde gitmediğimiz için parçalandık. Kalbimizin “yürü” dediği anlarda yerimizde kaldık. Susmamak gereken yerde sustuk; kırıldık ama belli etmedik, eksildik ama itiraz etmedik. Zamanla bu sessizlik bizi asla korumadı, aksine...

_Gitmemiz gereken yerde gitmediğimiz için parçalandık. Kalbimizin “yürü” dediği anlarda yerimizde kaldık. Susmamak gereken yerde sustuk; kırıldık ama belli etmedik, eksildik ama itiraz etmedik. Zamanla bu sessizlik bizi asla korumadı, aksine içimizden kemirdi. Yüzlerine söylenmeyen her söz, atılmayan her adım birikti ve sonunda aramızda görünmez duvarlar ördü. Cesaret etmediğimiz her an, kaybettiklerimizi biraz daha çoğalttı. Bazen en büyük yıkım, yanlış yaptığımız şeyler değil; yapmamız gerektiği halde yapmadıklarımızdır.._ 🌸 *Emre Valez* > Sessizliğin Şiiri

_*Çok güzel şeyler olsun demiyorum ama bazen de uyandığıma değsin istiyorum..."*_

Ben sana hep üşüyordum, Çünkü kıştım. Nakıştım, bakıştım. İnkâr etmiyorum da bunu Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım. Ve lütfen inkâr etme, Sana en çok ben yakıştım... -Özdemir Asaf

Kışı sevmem ben, Damı akan evler, ayakkabısı delik çocuklar.. Ocağı yanmayan analar, Utanan babalar gelir aklıma. ​~Nazım Hikmet~

Bir sabah “ben bunu böyle taşımak istemiyorum artık” dediğin anda, bir cümleyi yarım bırakmamaya karar verdiğinde ya da bazı şeyleri bırakabildiğinde başlar yeni başlangıçlar. Başlangıç sayıda değil, başlangıç sensin✨

Nasılsa gelirsin, ben hep ihtiyaç duyduğunda tükettiğin suyum

Bazen ruhunun yorgunluğu bedeninden çıkıyor insanın

Sözüm olsun kendime, Yüreğimin en kuytu köşesinde, sessiz bir dua gibi, Bu yıl takvimde bir rakam değil, Kalbimde bir bahar açacak. Eski yaralarımın üstüne nazlı bir çiçek gibi dokunacağım, Acılarımı sevgiyle saracağım, Çünkü artık...

Sözüm olsun kendime, Yüreğimin en kuytu köşesinde, sessiz bir dua gibi, Bu yıl takvimde bir rakam değil, Kalbimde bir bahar açacak. Eski yaralarımın üstüne nazlı bir çiçek gibi dokunacağım, Acılarımı sevgiyle saracağım, Çünkü artık biliyorum: En derin iyileşme, kendinden başlar. Kendimi seveceğim, Öyle bir sevgi ki bu, Güneşin toprağa verdiği gibi sıcak, Denizin aya çekildiği gibi derin, Rüzgârın yaprağı okşadığı gibi yumuşak. Kendi gözlerime bakacağım uzun uzun, Orada gördüğüm kız çocuğuna, Genç kadına, yorgun ruha, “Hep buradayım, seni asla bırakmayacağım,” diyeceğim. Kendi sesimle ninni söyleyeceğim gecelere, Kendi ellerimle saçlarımı tarayacağım. Nelerden vazgeçtiğimi unutmayacağım, Her gözyaşı bir tohum gibi düştü toprağa, Her veda bir dal kırıldı içimde. Ama o tohumlar filizlenecek artık, O kırık dallar daha güçlü uzayacak göğe. Hak etmeyene verilen sevgiyi, Boşa harcanan umutları, Birer fener gibi taşıyacağım yolumda, Ki bir daha aynı karanlığa sapmayayım. Bu sefer gözyaşlarım boş yere akmayacak. Her damla kıymetli artık, İçimdeki kutsal nehre katılacak. O nehir taşacak belki bir gün, Ama bu kez bereket olacak, Kurak yüreklere değil, Kendi çiçek açan bahçeme yağmur olacak. Çok severim o sözü, Yüreğimde ince bir sızı, tatlı bir özgürlük gibi: “Ben artık kimsenin hiç kimsesi olmayacağım.” Bu söz yalnızlık değil, Bu söz özgürlük. Kendi hiç kimsem olacağım, Kendi en güzel limanım, Kendi en sıcak evim. Yalnız gecelerde bile, İçimde bir ışık yanacak, Çünkü o ışık benim. Bu yemin, Gökyüzüne yazılmış bir mektup gibi, Her yıldız bir harfi olacak. Her sabah yeniden okuyacağım onu, Her akşam yeniden mühürleyeceğim. Değişeceğim, evet, Ama en çok, Kendime döneceğim. Söz verdim kendime, Bu sözü tutacağım. Çünkü artık anladım ki, Dünyada en güzel aşk, İnsanın kendine duyduğu aşktır. Ve ben, O aşkı hak ediyorum. Sonsuza dek hak edeceğim.

Canını kaybeden biri, kendine canan istiyor. Cananı bulunca da canını kaybediyor. Sizce bu pazarın ziyânı canana değil de nedir? İskender Pala

Ve sen hep erteledin gelişlerini... Bir gün ülkede herkes eşit olacak demek kadar boş bir vaat gibiydi sözlerin. _Bu ülkede kimse eşit olmayacak ve sen hiç gelmeyeceksin şehrime...

Gönül tezgâhında şiir dokudum İplik iplik nakışında sen varsın… — Abdurrahim Karakoç

Birini özlüyor olman, ona dönmen gerektiğini göstermez Mathilda. Bazen özlemen gerekir, bir sabah uyanıp artık özlemediğini fark edene kadar…