Geneleve düşmüş polyyanna gibiyim...😔

Kimseye anlatılmayan bir durakta bekliyorum. Ne giden var, ne gelen. Saat yok. Zaman, burada insanın içinden geçiyor sadece. Bazen her şey yerli yerinde gibi duruyor. Ama insan, tam da böyle anlarda eksik olanın adını koyamıyor. Bir boşluk...

Kimseye anlatılmayan bir durakta bekliyorum. Ne giden var, ne gelen. Saat yok. Zaman, burada insanın içinden geçiyor sadece. Bazen her şey yerli yerinde gibi duruyor. Ama insan, tam da böyle anlarda eksik olanın adını koyamıyor. Bir boşluk var; duvarı yok, sesi yok, şekli yok. Kalabalıklar içinden geçiyorum. Kimse bana çarpmıyor. Bu bir şans mı, yoksa bir işaret mi hâlâ çözemedim. İçimde konuşan bir ses var ama ne dediğini söylemiyor. Sadece varlığıyla yoruyor beni. Susmak istiyor sanki; ama susarsa ben kalacağım diye korkuyor. Bazen düşünüyorum: İnsan kendini ne zaman kaybeder? Çok konuştuğunda mı, yoksa hiç kimseye bir şey anlatmadığında mı? Bu bir bekleyiş mi, yoksa kaçmanın başka bir adı mı bilmiyorum. Bildğim tek şey şu: Burada kalmak da, yola çıkmak kadar cesaret istiyor. Ve ben… henüz karar vermedim.

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar insanın, sussan acıtır, konuşsan kanatır...

Bir kişinin ne kadar güçlü olduğunu görmek istiyorsan, nelerden vazgeçe bildiğine bak.

Bana, seni ne kadar sevdiğimi soruyosun, Mecnun'un şiirlerini okumadın mı?

"Erkekler, huzur buldukları yerde kalır. Kadınlar ise, değer gördükleri yere huzur getirir. Sağlıklı bir ilişki sadece aşkla değil, her iki tarafın da gösterdiği ortak çaba, saygı ve anlayışla olur."

İnsanların çoğu neden “sonra yaparım” deyip kendini kandırır?

Bir gün ölüm sormuş hayata; ‎İnsanlar neden seni seviyorda Benden nefret ediyor ‎Hayat gülerek Cevap vermiş Çünkü ben tatlı bir yalanım ,Sen ise Acı bir gerçek...

Bazı insanlar hayata doğrudan temas etmez. Aralarında görünmez bir cam vardır; ses geçer, ışık sızar ama rüzgâr değmez. Dışarıdan bakıldığında herkesle aynı gökyüzünün altındadırlar, içeriden bakıldığında ise gök, hep biraz uzaktadır. İnsan, en...

Bazı insanlar hayata doğrudan temas etmez. Aralarında görünmez bir cam vardır; ses geçer, ışık sızar ama rüzgâr değmez. Dışarıdan bakıldığında herkesle aynı gökyüzünün altındadırlar, içeriden bakıldığında ise gök, hep biraz uzaktadır. İnsan, en çok alıştığı fanusa inanır. Zamanla onun sınırlarını kader sanır, çizgilerini kendinden ayırt edemez hâle gelir. Oysa fanus, kırılmak için değil; fark edilmek için vardır. Bir gün, bir düşünce çatlatır camı. Ne büyük bir olaydır bu, ne de gürültülü bir kopuş. Sadece içeride bir sessizlik olur. İnsanın kendi sesini ilk defa bu kadar çıplak duyması gibi. Fanusun dışındaki hava başta yakar. Gerçektir çünkü. Sahicidir, filtresizdir, korumasızdır. Ama zamanla insan şunu öğrenir: Nefes, ancak gerçek havada nefes olur. Yine de fanus bütünüyle kaybolmaz. Kırık camlar bazen hafızada kalır, bazen gecenin bir yerinde başın üzerine düşer. İnsan o an anlar; özgürlük, korkunun bittiği yer değil, korkuyla birlikte yürüyebildiğin yerdir. Ve belki de mesele, fanusu tamamen yok etmek değildir. Onu tanımaktır. Ne zaman içine çekildiğini bilmek, ne zaman dışarı çıkabileceğini hatırlamak… Çünkü insan, fanusun kıyısında durabildiği kadar insandır.

Her nabzı atanı diri mi sandın, diyâr diyâr dolaşan ölüler vardır.