Mavi huydur bende

Kalbine dokunamadığının, tenine dokunsan ne çare...

Ve, Aslolan bizdir. Senden benden öncedir...

Bir insanın yokluğu, bir yüreğe bu kadar derin mezar kazabilir mi???

Pandemi, deprem, savaş hepsini gördük. Ve ben hala seni sevmekle meşgulüm...

"Bir tel koptu, ahenk ebediyen kesildi."

Werther'in acıları, yokluğunun ıstırabı yanında ancak mutluluk olarak adlandırılabilir...

Ve ben hala yokluğuna seni ne kadar çok sevdiğimi bıkıp usanmadan anlatıyorum...

Ulan bir leylek kadar olamadın ya ne diyeyim ben sana...

Bugün tam altı ay oldu yüzünü görmeyeli. Koskoca yüz seksen gün. Upuzun dört bin üç yüz yirmi saat. Özlem, özlem olmaktan çıktı hasrete evrildi. Bilemedim, yokluğunun bu kadar hissediler ölçüde canımı acıtacağını ve insanın bu kadar acıya rağmen...

Bugün tam altı ay oldu yüzünü görmeyeli. Koskoca yüz seksen gün. Upuzun dört bin üç yüz yirmi saat. Özlem, özlem olmaktan çıktı hasrete evrildi. Bilemedim, yokluğunun bu kadar hissediler ölçüde canımı acıtacağını ve insanın bu kadar acıya rağmen hayatta kalacağını... Artık bir tek kendime doğruları söyleyebiliyorum. İyiyim diyorum nasılsın diye soranlara, yalan gülüşler konduruyorum ak düşen sakallarımın arasına. Yürüyelim diyen arkadaşlara siyatiğim tuttu duramıyorum diyorum ayakta. Tekrar başladım sigaraya dokuz yıl aradan sonra, onun bahaneside geçim sıkıntısı diye herkesin inanacağı bir numara. Altı ay böyle geçtiyse koskoca yüz seksen gün. Upuzun dört bin üç yüz yirmi dört saat... Gelde yaşa bundan sonra böyle yalan bir hayat. N.Y.

Son sözü "yazma artık bana" oldu. Artık hiçbir şey yazmayacağımı ben bile düşünmemiştim...😔

Aşksız ve paramparçaydı yaşam bir inancın yüceliğinde buldum seni bir kavganın güzelliğinde sevdim. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Aşk demişti yaşamın bütün ustaları aşk ile sevmek bir güzelliği...

Aşksız ve paramparçaydı yaşam bir inancın yüceliğinde buldum seni bir kavganın güzelliğinde sevdim. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Aşk demişti yaşamın bütün ustaları aşk ile sevmek bir güzelliği ve dövüşebilmek o güzellik uğruna. işte yüzünde badem çiçekleri saçlarında gülen toprak ve ilkbahar. sen misin seni sevdiğim o kavga, sen o kavganın güzelliği misin yoksa... Bir inancın yüceliğinde buldum seni bir kavganın güzelliğinde sevdim. bin kez budadılar körpe dallarımızı bin kez kırdılar. yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz bin kez korkuya boğdular zamanı bin kez ölümlediler yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri suyun ayakları olmuştur ayaklarımız ellerimiz, taşın ve toprağın elleri. yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık törenlerle dikilirdik burçlarınıza. türküler söylerdik hep aynı telden aynı sesten, aynı yürekten dağlara biz verirdik morluğunu, henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz... Ne gün batışı ölümlerin üzüncüne ne tan atışı doğumların sevincine ey bir elinde mezarcılar yaratan, bir elinde ebeler koşturan doğa bu seslenişimiz yalnızca sana yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Saraylar saltanatlar çöker kan susar birgün zulüm biter. menekşelerde açılır üstümüzde leylaklarda güler. bugünlerden geriye, bir yarına gidenler kalır bir de yarınlar için direnenler... Şiirler doğacak kıvamda yine duygular yeniden yağacak kıvamda. ve yürek, imgelerin en ulaşılmaz doruğunda. ey herşey bitti diyenler korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler. ne kırlarda direnen çiçekler ne kentlerde devleşen öfkeler henüz elveda demediler. bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek! Adnan YÜCEL

Belma Sebil seni ben kallavi sokağı'nda gördüm sen beni görmedin görmedin kapıları çaldım adını sordum söylemediler öğrenemedim seni ben kallavi sokağı'nda gördüm bir daha görmedim bilmedim belma sebil adını yakıştırdım aklıma geldikçe her...

Belma Sebil seni ben kallavi sokağı'nda gördüm sen beni görmedin görmedin kapıları çaldım adını sordum söylemediler öğrenemedim seni ben kallavi sokağı'nda gördüm bir daha görmedim bilmedim belma sebil adını yakıştırdım aklıma geldikçe her sefer gözlerinin mavisini bitirdim saçlarının siyahına başladım kallavi sokağı'nda güvercinler benim karanlık istanbul'um bir esnaf kahvesine oturdum belma sebil ya geçti ya geçer rüzgarını içime doldururum kallavi sokağı'nda güvercinler bunca yıl sönmemiş umudum nisan değilse mayıs perşembe değilse pazar ben belma sebil'i bulurum Attila İlhan

"Yara sızlar, yar yara sızlar. Ne bilsin yarasızlar..."

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da; Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil. Bütün iş Tahir'le Zühre olabilmekte, Yani yürekte. Mesela bir barikatta dövüşerek Mesela kuzey kutbunu keşfe giderken Mesela denerken damarlarından bir...

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da; Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil. Bütün iş Tahir'le Zühre olabilmekte, Yani yürekte. Mesela bir barikatta dövüşerek Mesela kuzey kutbunu keşfe giderken Mesela denerken damarlarından bir serumu Ölmek ayıp olur mu? Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da; Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil. Seversin dünyayı dolu dizgin Ama o bunun farkında değildir. Ayrılmak istemezsin dünyadan Ama o senden ayrılacak! Yani elmayı seviyorsun diye Elmanın da seni sevmesi şart mı? Yani Tahir'i Zühre sevmeseydi artık, Yahut hiç sevmeseydi Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden? Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil! Nazım Hikmet...

İçimde dolmayan kocaman, Kapkara bir boşluk. Dilimde hiç bitmeyen, Yalnızlığa dair bir gurbet türküsü, Sılam neresi, nereye aidim bilmeden. Dilimle anlatamadım derdimi kimseye, Söz uçar yazı kalır dedim. Yazdıkça dertlerim kaldı...

İçimde dolmayan kocaman, Kapkara bir boşluk. Dilimde hiç bitmeyen, Yalnızlığa dair bir gurbet türküsü, Sılam neresi, nereye aidim bilmeden. Dilimle anlatamadım derdimi kimseye, Söz uçar yazı kalır dedim. Yazdıkça dertlerim kaldı benimle. Yazdıkça uçuştu kelimeler, Konmak istediler yüreklerin dallarına, Dallarda yer kalmamış onlarda bilemediler. Sözcükler beni saklar sanıyordum. Aşinaymışımda insanlara, İnsanlar okudukça utanıyordum. Kafamı kaldırıp insanların yüzüne bakamıyordum. Yazdığım herşeyin benim için anlamı çok büyüktü, Anlamı gerçek olan insanlara yazılan. İnsanlara bu anlamı yüklenmek istiyormusunuz diye sormadan. İnsanların bunları anlamlandıramaması boynumu büktü. Vazgeçtim yazmaktan, Yoruldum, yazdıklarıma kimsenin sahip çıkmamasından!!!!! Buda garip bir paradoks ya, Çok yoruldum Yazmaktan vazgeçmeyi yine yazarak anlatmaktan... N.Y.