Sen gelmedin, ben beklerken kıyıda, sen başka tende, kızıl şarapta. Isındın, eridin yabancı kıyıda, Ben dalga yedim, tuzlu bir harapta...

"Her kalp kendi içindeki çiçeğin kokusunu verir..."

Ne güzel demiş mevlana; Mutluluğu sende bulan senindir. Ötesi misafirdir. Mutlu edenleriniz çok olsun.

İnsanoğlu çaresiz kaldığında... Hayvanlaşıyor.

Bütün dünya benim olsa gamım gitmez nedendir bu? Tâ ezelden gam türâbiyle yoğrulmuş bir bedendir bu! Gelen gider, giden gelmez, iki kapulu handır bu! Sakın insafı terk etme, makâm-ı imtihandır bu!

Nereye gidersen git, heybene gönül doldur. Bir kovanı parçalama bir parmak acı Bal niyetine.

Bakıyorum geçen yıllara, aylara, haftalara, günlere, saatlere… Hepsi beni senden uzaklaştırmak yerine, sana daha da yaklaştırmış. Her an, her nefes, seni biraz daha içime işlemiş. Bu kadar yıla, bu kadar mesafeye hangi kalp dayanırdı? Hangi ruh,...

Bakıyorum geçen yıllara, aylara, haftalara, günlere, saatlere… Hepsi beni senden uzaklaştırmak yerine, sana daha da yaklaştırmış. Her an, her nefes, seni biraz daha içime işlemiş. Bu kadar yıla, bu kadar mesafeye hangi kalp dayanırdı? Hangi ruh, hangi beden dururdu her şeye rağmen dimdik yanı başında? Ben dayandım, sevgilim. Senden hiç vazgeçmeden; kimi zaman yerlerde, kimi zaman ayakta… Ama hep senin adını mırıldanarak. Sen sandın ki sevgim iki günlük. Sen sandın ki ben senin gibiyim. Sen sandın ki ben herkes gibiyim. Üzgünüm sevgilim; senin gibi olmayı çok isterdim. Herkes gibi olmayı da çok isterdim. Geçmişi silip unutabilmeyi, acıları geride bırakabilmeyi… Ama yapamadım. Ben, unutmayı hiç beceremedim. Unutmak, sanki seni bir daha hiç yaşamamak gibiydi. Özür dilerim. Özür dilerim sevgilim. Belki de fazla sevdim seni. Belki de fazla kendimi verdim. Ne kadar bu büyük hatanın farkında olsam da, kendimi kaybettim sende — defalarca, isteyerek. Hiç gocunmadan, kızmadan, bir gün bana gelmeni bekledim. Biliyorum sevgilim, sen gelmeye bile yeltenmedin. Ben seni beklerken, sen başkasının gözlerinde ısındın. Şimdi bakıyorum da sevgilim… Ne kadar aptalmışım. Harcadığım şeylerin karşılığının bir hiç olduğunu bu akşamüstü, tatlı bir sarhoşluğun içinde fark ettim. Sanma, önceden sarhoş olmadım. Zaten seni sevdiğim her an, sana zaten sarhoştum. Kokuna, tenine, gülüşüne… Ve komik ama, olmayan kalbine bile. Elimde sigaram, geçmişin kesik kesik hatıralarını izliyorum. Duman her döndüğünde, bir anı daha boğuyor içimde. En çok kendime üzülüyorum. Sevgiyi, senin atmayan kalbinde aradığım için kızıyorum kendime. Tadını bilemediğim sevgiyi sende bulduğumu sandığım için kırgınım. Sen beni bir okyanusta yapayalnız bıraktın sevgilim. Kıyıya vuracağıma inandıkça, beni ortada bırakan sen dalgalarıyla uzaklaştırdın. Her seferinde biraz daha. Yine de yalnız değilim bu okyanusta; var içimde senden bir parça. Bilmiyorum, bu kader ona ne kadar reva. Bilmiyorum sevgilim, ben doğruyu yanlışı ne seni severken bildim, ne de şimdi. Adadım sana her şeyimi; ömrümü, günümü, gündüzümü, gecemi, hatta uykularımı bile. Ama kıyıya da vuramadım hâlâ. Kalbimde senle yaşamak, hâlâ anlamlı kılıyor hayatı bana. Küçüktüm, kimsesizdim, yalnızdım ey sevgilim. Liman sandım, geldim sana. Yanılmışım oysa. Kendimi sana adarken, senin gözünde bir hiç olduğumu anlamamakta ısrar ettiğim için suçlu belki de benimdir. Kabul ediyorum hatalarımı sevgilim. Keşke sen de kabul edebilseydin bazı şeyleri. Sana baktığımda gözlerimde beliren ışığı, o ateşi… Ama sen kördün hep bana. Senin gözlerin değdi benden başka tüm gözlere. Kalbin dokundu benden başka tüm kalplere. Bana hem bu kadar yakın görünüp, bu kadar uzak olmayı nasıl becerdin sevgilim? Çünkü ben hep sende kaybettim kendimi. Hep, defalarca… Hatırlar mısın çok eski günleri? Belki sen de beni sevdiğin günleri hatırlarsın. Benim hatırımda yok sevgilim. Ama kalbinin içini bilemem. Belki benim için de atmıştır bir kere de olsa o kalp. Belki zihninde ansızın belirmiştir bana ait bir ses, bir görüntü… Belki bir şarkının ortasında, bir rüzgârın sesinde… Bilmiyorum sevgilim. Ben hep bunun hayaliyle bekledim seni. Elimde bugün sayamadığım kaçıncı sigara… Küller birikiyor, duman odada sessizce dönüyor. Zaman ağır, ben yorgunum. Gözlerim hâlâ önümdeki yolda; ama yol artık hiçbir yere çıkmıyor. Her şey silikleşiyor yavaş yavaş — renkler, sesler, umutlar… hatta ben bile. Arkadan, aheste aheste siren sesi; hayat bir yerlerde devam ediyor ama bana uğramıyor artık. Ellerimde senden bana kalan son şeyler var: Bir tabanca, bir fotoğraf, ve kendi ellerimde kuruyan kan… O kan, geçmişin yankısı gibi; her damlasında senin adın var. Bir zamanlar kalbimden taşan sevda, şimdi avuçlarımda pıhtılaşmış bir pişmanlık gibi duruyor. Fotoğraftaki yüzün hâlâ aynı — gülüyorsun. Oysa ben o gülüşte gömüldüm, orada sustum, orada bittim. Ve şimdi, gözlerim yerde yatan gölgene takılıyor... Ey sevgilim, her şey bambaşka olabilecekken, neden kalbimi kırıp bu sessiz karanlığa hapsettin? Elimdeki tabanca hâlâ sıcak, sanki senin bıraktığın boşluktan bir parça taşıyor. Duman tavana çarpıp geri dönüyor, sanki gitmekle kalmak arasında sıkışmış bir nefes gibi. Sessizlik, gürültülü bir ağıt hâline geldi. Odanın her köşesinde senin sesin, ama artık yankısı bile yorgun. Bir… İki… Üç… Geliyorum sevgilim… Geliyorum. Beni sevmen için yine ben geliyorum sana. Sen benden gitmeden, ben kendimi kaybetmeden…

Küf tutmaz elmastır aslımız bizim Olur olmaz sarraf anlamaz bizi.

• Fyodor Dostoyevski: “İnsanın en büyük arzusu özgürlüktür; ama özgürlük çoğu kez en çok korktuğu şeydir.”

Sana Doğru Yürüyen Gölgem Yorgun bir akşamın içinden geçiyorum, Adını taşıyan rüzgâr yüzüme çarpıyor yine. Bir zamanlar kalbime sığmayan o sıcaklık, Şimdi göğsümde ağır bir taş gibi dinleniyor sessizce. Sana doğru yürüyen gölgem bile...

Sana Doğru Yürüyen Gölgem Yorgun bir akşamın içinden geçiyorum, Adını taşıyan rüzgâr yüzüme çarpıyor yine. Bir zamanlar kalbime sığmayan o sıcaklık, Şimdi göğsümde ağır bir taş gibi dinleniyor sessizce. Sana doğru yürüyen gölgem bile titriyor artık, Çünkü senin olduğun yere varınca Kendi boşluğuyla karşılaşacağını biliyor. Ben de biliyorum… Yine de adımlarımı geri dönemeyen bir kader yönetiyor. Aşkımız, yarım kalmış bir cümlenin içindeki Eksik kelime gibi duruyor zihnimde. Söylesem kırılacağım, söylemesem solacağım; Ve sen, hiçbir şey olmamış gibi Gözlerimin içine bakmadan geçip gidiyorsun. Anlıyorum; Bazı insanlar birbirini çok sever, Ama zaman, ikisini aynı anda sevmez. Biz de öyle kaldık işte: Sen zamana sığdın, ben sana. Yine de bil; Ayrılık, seni benden alamadı. Sadece yanımda duran yerini boşalttı. Kalbimdeki yerin hâlâ sana ait— Ve ben, o boşluğu korumaktan hiç vazgeçmedim.

"Yas,sadece sevdiklerimizi kaybetmekle olmaz.Bir yaşama biçimini kaybetmek de yastır. Bir şehri bildiğimiz halde kaybetmek,rutinlerimizi kaybetmek de yastır.Hatta itikatlarımızı, dünyayla ilgili inançlarımızı kaybetmek de yastır."

"Yara bandıyla, Koşu bandı arasında gidip geliyoruz.. Yaralarımız kabuğa, Ayaklarımız toprağa hasret.. Hızla yaşlanırken, Hayat kapağı açık kalmış kolonya şişesi gibiyken, Odanın bir ucuna oturmuşuz, Gençliğimizin buharlaşan esansını...

"Yara bandıyla, Koşu bandı arasında gidip geliyoruz.. Yaralarımız kabuğa, Ayaklarımız toprağa hasret.. Hızla yaşlanırken, Hayat kapağı açık kalmış kolonya şişesi gibiyken, Odanın bir ucuna oturmuşuz, Gençliğimizin buharlaşan esansını kokluyoruz.. Yeni dünya dedikleri bu olsa gerek: Organik ekmek, Organik yumurta, Organik yoğurt.. Köyümüze gitmek yerine, Milyonluk şehirlere köyü getirmeye çalışıyoruz.. Yakında marketlerde yerini alır mı bilmem; ‘Dert dinleyen dost’ ‘Kin gütmeyen arkadaş’ ‘Satmayan organik yoldaş’ ‘Gezen insan çocuğu’ ‘Hayırlı evlat mayası’ Belli mi olur, on sene sonra, Belki organik insan alıyor oluruz.. Demem o ki; Hep çok yoğun Hep çok yorgunuz.. Köy uzakta, Şehir kalabalıkta, Dostlarımızın nesli azalmakta..”

Şu dâr-ı dünya, meydan-ı imtihandır… . .