İçimde dolmayan kocaman, Kapkara bir boşluk. Dilimde hiç bitmeyen, Yalnızlığa dair bir gurbet türküsü, Sılam neresi, nereye aidim bilmeden. Dilimle anlatamadım derdimi kimseye, Söz uçar yazı kalır dedim. Yazdıkça dertlerim kaldı...

İçimde dolmayan kocaman, Kapkara bir boşluk. Dilimde hiç bitmeyen, Yalnızlığa dair bir gurbet türküsü, Sılam neresi, nereye aidim bilmeden. Dilimle anlatamadım derdimi kimseye, Söz uçar yazı kalır dedim. Yazdıkça dertlerim kaldı benimle. Yazdıkça uçuştu kelimeler, Konmak istediler yüreklerin dallarına, Dallarda yer kalmamış onlarda bilemediler. Sözcükler beni saklar sanıyordum. Aşinaymışımda insanlara, İnsanlar okudukça utanıyordum. Kafamı kaldırıp insanların yüzüne bakamıyordum. Yazdığım herşeyin benim için anlamı çok büyüktü, Anlamı gerçek olan insanlara yazılan. İnsanlara bu anlamı yüklenmek istiyormusunuz diye sormadan. İnsanların bunları anlamlandıramaması boynumu büktü. Vazgeçtim yazmaktan, Yoruldum, yazdıklarıma kimsenin sahip çıkmamasından!!!!! Buda garip bir paradoks ya, Çok yoruldum Yazmaktan vazgeçmeyi yine yazarak anlatmaktan... N.Y.