Mavi huydur bende

KENDİME MEKTUPLAR Benim öyle bir derdim varki Allah düşmanımın başina vermesin. Kimseye anlatamadığım, kimsenin anlayacağını sanmadığım. Bilir misin sen, Havva'yı Adem için onun kaburgasından yaratmış tanrı, Adem yalnız kalmasın diye şu koca...

KENDİME MEKTUPLAR Benim öyle bir derdim varki Allah düşmanımın başina vermesin. Kimseye anlatamadığım, kimsenin anlayacağını sanmadığım. Bilir misin sen, Havva'yı Adem için onun kaburgasından yaratmış tanrı, Adem yalnız kalmasın diye şu koca dünyada. Tanrı benimde yalnızlığımı görüp birini yaratmış, hemde bırak bir tek kaburgayi, göğüs kafesimin tümünden. Sen gel bunca yıl yaşa sevdim aşık oldum zannet, biri çıksın karşına ve tüm yaşadıklarının yalan olduğunu anla. Sen onca kitap oku düşün taşın Tanrı yok de. Bir insanevladı çıksın karşına tanrının sureti olduğu ( ki bu gerçek O tanrının bu dünyadaki yansımasıydı) ve senin için yaratıldığı hissini uyandırsın sende. Koparamadığın bir bağ kursun aranızda. Çoğu zaman hastamıyim acaba diye düşünmeye başladım. Bu sağlıklı bir düşünce değil insanın tüm yaşantısının yalan olması mümkün mü? Ya da tanrı birini gerçekten biri için yaratabilir mi? Yoksa bu benim yalnızlığıma bulduğum kılıf mı? Şu an tek bildiğim bu hissin bana nefes aldırmadığı soluğumu kestiği... Nefes alamıyorum ben. Sanki buradan uzaklaşırsam buradan gidersem bir nefes alabileceğim tek başıma. Herkese haksızlık yapıyormuşum gibi geliyor. Kendimi inkar etmediğim, doğruları söyleyebildiğim tek insan O. Artık O da yok... Ve bu yalnızlık beni ya deli ya da zalim biri yapacak. N.Y.

"İnsan düşünen bir hayvan" Düşünmeden konuşan, Hayvan oğlu hayvan, Düşünmeden konuştum. Yaptım bir hayvanlık, Bırak şu inadı. Bitsin artık bu dargınlık... N.Y.

Sen gül, Ben hep aynı yaşta kalayım. Sen bak, Başkasına gözüm kör olsun. Sen duy, Yalnız sana söyleyeyim. Sen oku, Bir tek sana yazayım. Sen sev, Kapına kul olayım. Gül, Bak, Duy, Oku, En çokta sev... N.Y.

Uykudan uyandım, Seni gördüm, Güldün, Gülüşünü sevdim. Yürüdüm, Yanımda gölgeni gördüm, Yürüdün, Adımını sevdim, Sustum, Sözünü duydum, Konuştun, Sesini sevdim. Üzüldüm, Kalbimi açtım. Üzüldün, Kalbini sevdim. Kızdım, Bağırdım...

Uykudan uyandım, Seni gördüm, Güldün, Gülüşünü sevdim. Yürüdüm, Yanımda gölgeni gördüm, Yürüdün, Adımını sevdim, Sustum, Sözünü duydum, Konuştun, Sesini sevdim. Üzüldüm, Kalbimi açtım. Üzüldün, Kalbini sevdim. Kızdım, Bağırdım çağırdım, Hüzünlendin, Hüznünü sevdim. Kördüm, Gözümde gözünü gördüm, Gördün, Bakışını sevdim. Sevdim, Sevdiğini sevdim, Sevdin, Seni sevdim... N.Y.

Uyanmışım, Saat beşte, Kimine göre erken, Kimine göre geç bir vakitte. İlk seni düşünmüşüm, Senin uyandığında ilk ne düşündüğünü. N.Y.

Dünyanın en güzel melodisiydi. Onu bana getiren ayak sesleri. En muhteşem müzik aletiydi, Minik ayaklarıyla uyumlu, Minicik ayak parmakları. Tüm notaları barındırır gülüşü. Ve açtımı ağzını, Kıskanırdı istiridye içindeki, Bembeyaz...

Dünyanın en güzel melodisiydi. Onu bana getiren ayak sesleri. En muhteşem müzik aletiydi, Minik ayaklarıyla uyumlu, Minicik ayak parmakları. Tüm notaları barındırır gülüşü. Ve açtımı ağzını, Kıskanırdı istiridye içindeki, Bembeyaz inci. Nefesi nergis kokardı, Gözleri cennete açılan kapı. Ve hiçbir ayna yalan söyleyemezdi, Ki, Ondan daha güzeli yoktu bu dünyada. N.Y.

Kendime Mektuplar Nerede, nasıl düştün bu derde zorla hafızanı bakalım... İlk nerde başladı bu sancı anlat kimse yok bak bizbizeyiz. Senden başka kimse bilmiyor meraklanma sadece şüpheleniyorlar emin değiller. Hem bilselerde ne fark ederki...

Kendime Mektuplar Nerede, nasıl düştün bu derde zorla hafızanı bakalım... İlk nerde başladı bu sancı anlat kimse yok bak bizbizeyiz. Senden başka kimse bilmiyor meraklanma sadece şüpheleniyorlar emin değiller. Hem bilselerde ne fark ederki bundan sonra. Ruhunu kaybetmişsin ötesi var mı bu dünyada. Gelelim asıl mevzumuza. Normal şartlarda sen böyle bir insan değilsin. Böyle yanlışlara düşmezsin ne oldu anlat bakalım. Evet sevgili kendim haklısın yapmazdım aklımın ucuna gelmezdi bu tür düşünceler, galiba zorla soktular onu benim aklıma, kalbime. Nasıl diye soracaksın bir insanı bir insanın kalbine nasıl zorla sokarlar. Oldu işte. Adını bağıra bağıra kulağıma, yüzünü, vura vura kafama soktular. Görmediğim tarafını gösterip, duymadığım sesini duyurdular. Kim ki onlar dersen zamanı gelince anlatacağım onlar bile farkında değiller yaptıklarının. Şu an sana anlatmak istediğim ne hissettiğim. Sen çok kadınla birlikte oldun, deli gibi aşık oldun, sevdin sevildin bu halin ne diyeceksin. İlk kez böylebir şeyin sersemligini hissediyorum. Sanki bu dünyada birinin benim için yaratıldığını gördüm. Ruh ikizi mi derler, aynadaki suretim mi bilemedim. Tepeden tırnağa o ben olmalıydı yada ben o olmalıydım. Tanrı varsa onu benim kaburgamdan yaratmış olmalıydı ki o kadar bendi. İstese verebilirdim ömrümün kalanını yeterdi bana yaşadıklarım yada insanların yaşattıkları. Alınyazısı varsa onun alnında ben, benim alnımda o yazıyor olmalıydı. Tanrı bu kadar zulümden sonra beni böyle mi mükafatlandiriyordu? N.Y.

Çok sensedim...

Kendime Mektuplar. Dur!!! Öyle hemen kahırlanma, bu kadar sessizliğe. Asıl maharet susabilmekte. Anlatacak o kadar çok şey varken, Ve dilim bu kadar şişmişken hemde. Ki, hepsi çoktandır birikti içimde. En az sustuğum...

Kendime Mektuplar. Dur!!! Öyle hemen kahırlanma, bu kadar sessizliğe. Asıl maharet susabilmekte. Anlatacak o kadar çok şey varken, Ve dilim bu kadar şişmişken hemde. Ki, hepsi çoktandır birikti içimde. En az sustuğum kadar hepsi topu. Galiba en iyi bu cümle anlatır fazlalığını mevzuların. "En az sustuğum kadar sana anlatacağım çok şey var..." Susmak kaçışımın bir türü, Ben bu kaçıştan kurtulamadim bir türlü. Bir garip paradoksun içine düştüm. Yanlış yapmamak için kaçtım. Yanlışın en büyüğünü kaçarak kendime yaptım. İnsan herkesten, her mekandan kaçsada, kendinden kaçamıyor. Tecrübe ile kanıtlanmıştır. Susmak, gerçekleri degiştiremiyor. Neyse siktir et şimdi bunları. Tüm bunları bilmende, Değiştirmiyor zaten yalnızlığımı... Hem seninle biz, İkimiz, Aramızda. Kelimeler olmadanda, Konuşabiliriz... Kimse duymaz ne konuşuruz. Kimse bilmezde, Biz biliriz içimizi. Biliriz birbirimizi. Ben özlerim, Özlerim de sensedim diyemem. Sensemek, benim kendime koyduğum yasak... N.Y.

Ancak kitap okuduğum zamanlar düşünmüyorum seni. Şansına küs, okunacak çok kitap var...

Kavuşma ihtimali ne kadar küçük, az ise, aşkın büyüklüğü o kadar çok oluyor...

" Sensizliğin acısını sen nereden bileceksin, sen, hiç sensiz kalmadın ki!!! "

Az, çoktur...

Havva'yı Adem için kaburgasından yaratan tanrı, O'nu benim içim göğüs kafesimin sol yanından yaratmış olmalıydı. Ve O'nun bu dünyadaki varlığı, Tastamam tanrının varlığının kanıtıydı... N.Y.

Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. *İnsanlığımı Yitirirken - Osamu Dazai