Mavi huydur bende

Çok sensedim...

Kendime Mektuplar. Dur!!! Öyle hemen kahırlanma, bu kadar sessizliğe. Asıl maharet susabilmekte. Anlatacak o kadar çok şey varken, Ve dilim bu kadar şişmişken hemde. Ki, hepsi çoktandır birikti içimde. En az sustuğum...

Kendime Mektuplar. Dur!!! Öyle hemen kahırlanma, bu kadar sessizliğe. Asıl maharet susabilmekte. Anlatacak o kadar çok şey varken, Ve dilim bu kadar şişmişken hemde. Ki, hepsi çoktandır birikti içimde. En az sustuğum kadar hepsi topu. Galiba en iyi bu cümle anlatır fazlalığını mevzuların. "En az sustuğum kadar sana anlatacağım çok şey var..." Susmak kaçışımın bir türü, Ben bu kaçıştan kurtulamadim bir türlü. Bir garip paradoksun içine düştüm. Yanlış yapmamak için kaçtım. Yanlışın en büyüğünü kaçarak kendime yaptım. İnsan herkesten, her mekandan kaçsada, kendinden kaçamıyor. Tecrübe ile kanıtlanmıştır. Susmak, gerçekleri degiştiremiyor. Neyse siktir et şimdi bunları. Tüm bunları bilmende, Değiştirmiyor zaten yalnızlığımı... Hem seninle biz, İkimiz, Aramızda. Kelimeler olmadanda, Konuşabiliriz... Kimse duymaz ne konuşuruz. Kimse bilmezde, Biz biliriz içimizi. Biliriz birbirimizi. Ben özlerim, Özlerim de sensedim diyemem. Sensemek, benim kendime koyduğum yasak... N.Y.

Ancak kitap okuduğum zamanlar düşünmüyorum seni. Şansına küs, okunacak çok kitap var...

Kavuşma ihtimali ne kadar küçük, az ise, aşkın büyüklüğü o kadar çok oluyor...

" Sensizliğin acısını sen nereden bileceksin, sen, hiç sensiz kalmadın ki!!! "

Az, çoktur...

Havva'yı Adem için kaburgasından yaratan tanrı, O'nu benim içim göğüs kafesimin sol yanından yaratmış olmalıydı. Ve O'nun bu dünyadaki varlığı, Tastamam tanrının varlığının kanıtıydı... N.Y.

Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. *İnsanlığımı Yitirirken - Osamu Dazai

Herşey değişip akmada. Bu hal beni hayran bırakmada... Nazım Hikmet

Aklın ve bedenin farklı yerlerdeyse, dünyanın en büyük açık cezaevindesindir...

Yeryüzündeki en ağır kokuydu bu. Hissedince insanın midesini ağzına getiren. Ve belki yaşayan tüm canlılardan tiksindiren. Hayatta ama ölü, Kokuşmuş insan ruhunun kokusu. Ve bir korkağın ölümden korkusu. Ya da ne bileyim, Bir korkagin...

Yeryüzündeki en ağır kokuydu bu. Hissedince insanın midesini ağzına getiren. Ve belki yaşayan tüm canlılardan tiksindiren. Hayatta ama ölü, Kokuşmuş insan ruhunun kokusu. Ve bir korkağın ölümden korkusu. Ya da ne bileyim, Bir korkagin korkusunun kokusu. Dünyanın en çirkin yüzüydü bu. Utanması olmayan insan yüzü. Kimbilir belki bunlarla doluydu güzelim yeryüzü. Ve bu ses kulakları yırtarcasına gürültülü, Çatlayan ar damarının sesi, Kendi ar damarina sağır, Kendinden başka herkesin duyduğu... N.Y.

Kitaplar benim yasak hayallerimin hep suç ortakları oldular.

Ve, Biz düşünürüz, İnsanı insan yapan, Ateşle, İnsanın insanlığını elllerinden alan, Kara kara madenlerin, Buluşmadan önceki hallerini.... N.Y.

Kapı aralarını gözlüyorum, Bir umut. Gelip geçerken günün herhangi bir saati, Gözün gözüme değer, Ve başlar sol yanımda, Yeryüzünün en büyük orman yangını... Bakma, bakma deyişime. Bakışın ormanımın çakmak taşı. N.Y.

Bu aşkın nüshası şarkılarda Aslı bende kalacak Bizi hasret saracakbulutlar çıldıracak Ayrılık başımı döndürüyor Kavuşmayı özlettin İntiharlar kuşandım Bu aşkı sen kirlettin Geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleriEllerini tutmazsam...

Bu aşkın nüshası şarkılarda Aslı bende kalacak Bizi hasret saracakbulutlar çıldıracak Ayrılık başımı döndürüyor Kavuşmayı özlettin İntiharlar kuşandım Bu aşkı sen kirlettin Geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleriEllerini tutmazsam yatamam geceleri… Bu aşkın nüshası rüzgârlarda Kahrı bende duracak Sende ihanet canım Bende matem olacak Bu aşkın efkârı şarkılarda Yüzün bende solacak Bizi zaman yenecekve anılar kalacak Geçtim borandan, kardan Yitirdim bahçeleri Ellerini tutmazsam yakarım geceleri! Yılmaz Odabaşı