🩷

Eşin var, âşiyânın var, bahârın var ki beklerdin; Kıyâmetler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin? Hayır, mâtem senin hakkın değil… mâtem benim hakkım; Asırlar var ki aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım. Mehmet Âkif Ersoy –...

Eşin var, âşiyânın var, bahârın var ki beklerdin; Kıyâmetler koparmak neydi ey bülbül, nedir derdin? Hayır, mâtem senin hakkın değil… mâtem benim hakkım; Asırlar var ki aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım. Mehmet Âkif Ersoy – “Bülbül”

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları! Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim; Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları.

Bülbülün sesi, gülü aramaya başladığında güzelleşirmiş.

Erich Fromm’a göre aşk, insanın başına gelen bir hâl değil, öğrenilen ve emek verilen bir yetidir. Aşkı merkeze koyup onu hayatın anlamı hâline getiren anlayış, aslında sevmeyi değil, sevilmeyi arzulayan pasif bir beklentiyi yüceltir. Fromm, insanın...

Erich Fromm’a göre aşk, insanın başına gelen bir hâl değil, öğrenilen ve emek verilen bir yetidir. Aşkı merkeze koyup onu hayatın anlamı hâline getiren anlayış, aslında sevmeyi değil, sevilmeyi arzulayan pasif bir beklentiyi yüceltir. Fromm, insanın önce kendi varlığını inşa etmeden, üretkenlik, sorumluluk ve içsel bütünlük geliştirmeden kurduğu bağların aşk değil, bağımlılık olduğunu söyler. Bu yüzden aşk, insanın hayatını taşıyan bir eksen değil; olgunlaşmış bir insanın dünyayla kurduğu sağlıklı ilişkinin doğal bir uzantısıdır.Oysa hayat, tek bir kalbe bağlanamayacak kadar geniştir ve insanın asıl meselesi, bir başkasında değil, kendi varlığında kök salabilmektir.

Bir çocuk dağlara doğru bağırır. Dağlar aynı sesle karşılık verir. “Baba, bu kim?” diye sorar. Babası gülümser: “Bu sensin” der. “Ne söylersen, onu duyarsın. Dağlar değil, hayat yankı verir.”

Bu sayfayı daha yeni keşfettiğim için şu an sadece okuyucu konumundayım ama yazarız biz de bir şeyler 🌝