Erich Fromm’a göre aşk, insanın başına gelen bir hâl değil, öğrenilen ve emek verilen bir yetidir. Aşkı merkeze koyup onu hayatın anlamı hâline getiren anlayış, aslında sevmeyi değil, sevilmeyi arzulayan pasif bir beklentiyi yüceltir. Fromm, insanın önce kendi varlığını inşa etmeden, üretkenlik, sorumluluk ve içsel bütünlük geliştirmeden kurduğu bağların aşk değil, bağımlılık olduğunu söyler. Bu yüzden aşk, insanın hayatını taşıyan bir eksen değil; olgunlaşmış bir insanın dünyayla kurduğu sağlıklı ilişkinin doğal bir uzantısıdır.Oysa hayat, tek bir kalbe bağlanamayacak kadar geniştir ve insanın asıl meselesi, bir başkasında değil, kendi varlığında kök salabilmektir.