Sevgi bir güne bir tarihe bir takvime ait olamayacak kadar büyük bir şey. 14 Şubat denilen bu gün de İnsanlar gerçekten hissettikleri için değil “bugün söylenmesi gerektiği” için sevgi cümleleri kuruyor. Hediyeler alınmazsa eksik hissediliyor...

Sevgi bir güne bir tarihe bir takvime ait olamayacak kadar büyük bir şey. 14 Şubat denilen bu gün de İnsanlar gerçekten hissettikleri için değil “bugün söylenmesi gerektiği” için sevgi cümleleri kuruyor. Hediyeler alınmazsa eksik hissediliyor paylaşımlar yapılmazsa sevgisizlikle suçlanıyor. Halbuki sevgi kanıtlanması gereken bir duygu değil yaşanan hissedilen ve davranışlara yansıyan bir şeydir. Marifet o güne özel çiçek alıp jest yapmak değil bu davranış aşklrını özel yapmaz. Sevgi tarih vurulmayacak kadar özel bir duygu... Kısacası 14 Şubat’tan romantik beklentimiz yok tek beklentimiz 15 Şubat’ın habercisi olması. Çünkü asıl aşk orada başlıyor… burslar yatıyor. 😄😂🤣

Yine ölüme bir adım daha yaklaştık... 😔

❞ "𝖪𝖾𝗇𝖽𝗂𝗆𝗂𝗓𝗂 𝗆𝖺𝗁𝗋𝗎𝗆 𝖻ı𝗋𝖺𝗄𝗆 ışı𝗓𝖽ı𝗋; 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂𝗆𝗂𝗓𝗂, 𝗄𝖾𝗇𝖽𝗂𝗆𝗂𝗓𝖽𝖾𝗇.." > 𝖲𝖾𝗓𝖺𝗂 𝖪𝖺𝗋𝖺𝗄𝗈koç ㅤ

Kitaba başlayan ile kitabı bitiren aynı kişi olmaya biliyor.

Mümkün olsaydı,dermiydi Efendimiz s.a.v; "Dağların bile yer değiştireceğine inanin,ama insanlarin huylarini değiştireceklerine asla inanmayin." diye

Seni korumak için kılıcım var ama sana sahip olmak için tacım yok.

"Yaş 35 yolun yarısı eder." Diyen Cahit Sıtkı 46 yaşında vefat etti. "Ey sevgili, Uzatma dünya sürgünümü benim." Diyen Sezai Karakoç ise 88 yaşında vefat etti Öyle ki Kaderin planı, bizim planımızdan çok başka..

Aynalar, bakmayın yüzüme dik dik; İşte yakalandık, kelepçelendik! Çıktınız umulmaz anda karşıma, Başımın tokmağı indi başıma.Suratımda her suç bir ayrı imza, Benmişim kendime en büyük ceza! Ey dipsiz berraklık, ulvi mahkeme! Acı, hapsettiğin...

Aynalar, bakmayın yüzüme dik dik; İşte yakalandık, kelepçelendik! Çıktınız umulmaz anda karşıma, Başımın tokmağı indi başıma.Suratımda her suç bir ayrı imza, Benmişim kendime en büyük ceza! Ey dipsiz berraklık, ulvi mahkeme! Acı, hapsettiğin sefil gölgeme!Nur topu günlerin kanına girdim. Kutsi emaneti yedim, bitirdim. Doğmaz güneşlere bağlandı vade; Dişlerinde, köpek nefsin, irade.Günah, günah, hasat yerinde demet; Merhamet, suçumdan aşkın merhamet! Olur mu, dünyaya indirsem kepenk: Gözyaşı döksem, Nuh tufanına denk?Çıkamam, aynalar, aynalar zindan. Bakamam, aynada, aynada vicdan; Beni beklemeyin, o bir hevesti; Gelemem, aynalar yolumu kesti.

Kendimi tanımadan konuşmaya başladım insanlarla. Sanki kelimelerim benden önce bir yere varacak, ben onları takip edecektim. Oysa her anlattığım şey, içimde biraz daha boşluk açtı. Şifa diye umduğum her cümle, dert olarak geri döndü. Bazen hâlâ...

Kendimi tanımadan konuşmaya başladım insanlarla. Sanki kelimelerim benden önce bir yere varacak, ben onları takip edecektim. Oysa her anlattığım şey, içimde biraz daha boşluk açtı. Şifa diye umduğum her cümle, dert olarak geri döndü. Bazen hâlâ yapıyorum. Hiç olmayan insanlara kendimi anlatıyorum. Beni anlamayacaklarını bildiğim hâlde, sanki anlatmazsam içimde bir şey çürüyecekmiş gibi konuşuyorum. Bu bir bağ kurma isteği değil. Çünkü bağ kurmak, karşılıklı bir şey. Benim yaptığım daha çok, içimde taşanları bir yere bırakma ihtiyacı. Belki de kendime ulaşamadığım yerlerde, başkalarının kulaklarını geçici bir ayna gibi kullanıyorum. Onlar beni tanısın diye değil; ben, kendi sesimi dışarıdan duyabileyim diye. Ama her seferinde aynı sessizlik… Anlatıyorum, rahatlamıyorum. Açılıyorum, kapanamıyorum. Ve sonra kendime kızıyorum: “Niye yine yaptın?” diye. Belki cevap şu kadar basit ve bu kadar ağır: İnsan, kendine dokunamadığı yerden başkasına uzanıyor. Ve bazen umut, akıllıca değil; sadece yalnızlığa dayanma biçimi. Bir gün, kendime anlatabildiğim gün, başkalarına bu kadar çok konuşmam gerekmeyecek. O zamana kadar kelimelerim dağınık, umutlarım temkinli, kalbim ise hâlâ öğrenme aşamasında olacak. Ve bu da bir hâl… Geçici olmayı hak eden bir hâl.

Ey kalbim, eğer değerini bilmeyen insanları özlüyorsan, seni kendi ellerimle parçalarım.... Çünkü kalbini hak etmeyen çok insan var bu hayatta... Değer ver seni bileni, değer verme seni yok sayanı....✍🏻

Çok istersin olmaz, sonrada artık istemezsin.

Avareyim asudeyim yorgunum, Bilmiyorum neden sana vurgunum , Erzurum garında banklar üstünde, uyku tutmuyor karanlıkları yitik düşlerimi kovalıyorum gölgeler gidiyor; ben kalıyorum.❤️‍🩹 Nurullah Genç

Doğru gözlerde sen sanat olacaksın...