Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler, ağzına dolar insanın, sussan acıtır, konuşsan kanatır...

Bir kişinin ne kadar güçlü olduğunu görmek istiyorsan, nelerden vazgeçe bildiğine bak.

Bana, seni ne kadar sevdiğimi soruyosun, Mecnun'un şiirlerini okumadın mı?

"Erkekler, huzur buldukları yerde kalır. Kadınlar ise, değer gördükleri yere huzur getirir. Sağlıklı bir ilişki sadece aşkla değil, her iki tarafın da gösterdiği ortak çaba, saygı ve anlayışla olur."

İnsanların çoğu neden “sonra yaparım” deyip kendini kandırır?

Bir gün ölüm sormuş hayata; ‎İnsanlar neden seni seviyorda Benden nefret ediyor ‎Hayat gülerek Cevap vermiş Çünkü ben tatlı bir yalanım ,Sen ise Acı bir gerçek...

Bazı insanlar hayata doğrudan temas etmez. Aralarında görünmez bir cam vardır; ses geçer, ışık sızar ama rüzgâr değmez. Dışarıdan bakıldığında herkesle aynı gökyüzünün altındadırlar, içeriden bakıldığında ise gök, hep biraz uzaktadır. İnsan, en...

Bazı insanlar hayata doğrudan temas etmez. Aralarında görünmez bir cam vardır; ses geçer, ışık sızar ama rüzgâr değmez. Dışarıdan bakıldığında herkesle aynı gökyüzünün altındadırlar, içeriden bakıldığında ise gök, hep biraz uzaktadır. İnsan, en çok alıştığı fanusa inanır. Zamanla onun sınırlarını kader sanır, çizgilerini kendinden ayırt edemez hâle gelir. Oysa fanus, kırılmak için değil; fark edilmek için vardır. Bir gün, bir düşünce çatlatır camı. Ne büyük bir olaydır bu, ne de gürültülü bir kopuş. Sadece içeride bir sessizlik olur. İnsanın kendi sesini ilk defa bu kadar çıplak duyması gibi. Fanusun dışındaki hava başta yakar. Gerçektir çünkü. Sahicidir, filtresizdir, korumasızdır. Ama zamanla insan şunu öğrenir: Nefes, ancak gerçek havada nefes olur. Yine de fanus bütünüyle kaybolmaz. Kırık camlar bazen hafızada kalır, bazen gecenin bir yerinde başın üzerine düşer. İnsan o an anlar; özgürlük, korkunun bittiği yer değil, korkuyla birlikte yürüyebildiğin yerdir. Ve belki de mesele, fanusu tamamen yok etmek değildir. Onu tanımaktır. Ne zaman içine çekildiğini bilmek, ne zaman dışarı çıkabileceğini hatırlamak… Çünkü insan, fanusun kıyısında durabildiği kadar insandır.

Her nabzı atanı diri mi sandın, diyâr diyâr dolaşan ölüler vardır.

Merhaba Naber

İlk konuşmaya başladığımız anı hatırlıyorum. Gülüşümü geri kazanmamın sebebi sendin. Yüzümde bir gülümsemeyle uykuya dalmamın sebebi sendin. Yeniden bir şeyler yapmak için motivasyon bulmamın sebebi de sendin. Hayatın içinden sessizce girip her şeyi...

İlk konuşmaya başladığımız anı hatırlıyorum. Gülüşümü geri kazanmamın sebebi sendin. Yüzümde bir gülümsemeyle uykuya dalmamın sebebi sendin. Yeniden bir şeyler yapmak için motivasyon bulmamın sebebi de sendin. Hayatın içinden sessizce girip her şeyi değiştirdin. Hiç zorlamadan, fark ettirmeden...Günlerim daha hafif geçmeye başladı. İçimde uzun zamandır hissetmediğim bir huzur vardı. Küçük şeyler tekrar anlam kazandı; şarkılar, geceler, mesajlar... Hepsi seninle başka hissettirdi. Belki farkında değildin ama ben toparlanmayı seninle öğrendim.Çünkü bazen biri gelir ve seni kurtarmaya çalışmaz, sadece yanında durur. Ve bu her şeyden daha iyidir.

Ne için varız ki Allah rızası için yaşamıyorsak, ne demişti şair "Secdeye varmayan baş, baştan sayılmaz".

"Hayatın en hüzünlü anı, deli gibi sevdiğin insanın buna değmediğini gördüğün andır. Ve en büyük kaybın ona harcadığın zamandır." 📖 Paul Auster