Seni korumak için kılıcım var ama sana sahip olmak için tacım yok.

"Yaş 35 yolun yarısı eder." Diyen Cahit Sıtkı 46 yaşında vefat etti. "Ey sevgili, Uzatma dünya sürgünümü benim." Diyen Sezai Karakoç ise 88 yaşında vefat etti Öyle ki Kaderin planı, bizim planımızdan çok başka..

Aynalar, bakmayın yüzüme dik dik; İşte yakalandık, kelepçelendik! Çıktınız umulmaz anda karşıma, Başımın tokmağı indi başıma.Suratımda her suç bir ayrı imza, Benmişim kendime en büyük ceza! Ey dipsiz berraklık, ulvi mahkeme! Acı, hapsettiğin...

Aynalar, bakmayın yüzüme dik dik; İşte yakalandık, kelepçelendik! Çıktınız umulmaz anda karşıma, Başımın tokmağı indi başıma.Suratımda her suç bir ayrı imza, Benmişim kendime en büyük ceza! Ey dipsiz berraklık, ulvi mahkeme! Acı, hapsettiğin sefil gölgeme!Nur topu günlerin kanına girdim. Kutsi emaneti yedim, bitirdim. Doğmaz güneşlere bağlandı vade; Dişlerinde, köpek nefsin, irade.Günah, günah, hasat yerinde demet; Merhamet, suçumdan aşkın merhamet! Olur mu, dünyaya indirsem kepenk: Gözyaşı döksem, Nuh tufanına denk?Çıkamam, aynalar, aynalar zindan. Bakamam, aynada, aynada vicdan; Beni beklemeyin, o bir hevesti; Gelemem, aynalar yolumu kesti.

Kendimi tanımadan konuşmaya başladım insanlarla. Sanki kelimelerim benden önce bir yere varacak, ben onları takip edecektim. Oysa her anlattığım şey, içimde biraz daha boşluk açtı. Şifa diye umduğum her cümle, dert olarak geri döndü. Bazen hâlâ...

Kendimi tanımadan konuşmaya başladım insanlarla. Sanki kelimelerim benden önce bir yere varacak, ben onları takip edecektim. Oysa her anlattığım şey, içimde biraz daha boşluk açtı. Şifa diye umduğum her cümle, dert olarak geri döndü. Bazen hâlâ yapıyorum. Hiç olmayan insanlara kendimi anlatıyorum. Beni anlamayacaklarını bildiğim hâlde, sanki anlatmazsam içimde bir şey çürüyecekmiş gibi konuşuyorum. Bu bir bağ kurma isteği değil. Çünkü bağ kurmak, karşılıklı bir şey. Benim yaptığım daha çok, içimde taşanları bir yere bırakma ihtiyacı. Belki de kendime ulaşamadığım yerlerde, başkalarının kulaklarını geçici bir ayna gibi kullanıyorum. Onlar beni tanısın diye değil; ben, kendi sesimi dışarıdan duyabileyim diye. Ama her seferinde aynı sessizlik… Anlatıyorum, rahatlamıyorum. Açılıyorum, kapanamıyorum. Ve sonra kendime kızıyorum: “Niye yine yaptın?” diye. Belki cevap şu kadar basit ve bu kadar ağır: İnsan, kendine dokunamadığı yerden başkasına uzanıyor. Ve bazen umut, akıllıca değil; sadece yalnızlığa dayanma biçimi. Bir gün, kendime anlatabildiğim gün, başkalarına bu kadar çok konuşmam gerekmeyecek. O zamana kadar kelimelerim dağınık, umutlarım temkinli, kalbim ise hâlâ öğrenme aşamasında olacak. Ve bu da bir hâl… Geçici olmayı hak eden bir hâl.

Ey kalbim, eğer değerini bilmeyen insanları özlüyorsan, seni kendi ellerimle parçalarım.... Çünkü kalbini hak etmeyen çok insan var bu hayatta... Değer ver seni bileni, değer verme seni yok sayanı....✍🏻

Çok istersin olmaz, sonrada artık istemezsin.

Avareyim asudeyim yorgunum, Bilmiyorum neden sana vurgunum , Erzurum garında banklar üstünde, uyku tutmuyor karanlıkları yitik düşlerimi kovalıyorum gölgeler gidiyor; ben kalıyorum.❤️‍🩹 Nurullah Genç

Doğru gözlerde sen sanat olacaksın...

Eski Defter Bir adam her gün geçmişini düşünerek yürürdü; yolu göremezdi. Başını kaldırdığında, önünde hiç fark etmediği bir patika vardı. Hisse: Sürekli geriye bakarsan, ilerideki yolu kaçırırsın.

Yasaklanmış bir ülkedir gözlerin, Geçit vermez yerleşik sevdalara. Yurtlandırmaz bir bakışı gülüşü konar göçer, Kirpiklerinin ucundan. İhlali sonsuzluktur bu sınırların İhlali kayboluştur bu gözlerin, İhlali esaret, İhlali...

Yasaklanmış bir ülkedir gözlerin, Geçit vermez yerleşik sevdalara. Yurtlandırmaz bir bakışı gülüşü konar göçer, Kirpiklerinin ucundan. İhlali sonsuzluktur bu sınırların İhlali kayboluştur bu gözlerin, İhlali esaret, İhlali sürgündür. Bundandır sana sürgünlüğüm. Gözlerinin önünden geçişim bundandır. Geçip te konuk olamayışım, Bundandır defalarca gölgen kadar yakınlaşıp da, Yüreğinin kıyısında seyredişim. Elimi sonsuz kere uzatıp gizliden, Bin kırıkla çekişim bundandır. Bundandır dokunmaya bir adım kala eşkiya misali kaçaklığım. Hiçbir şeyle ifade edemeyişim gözlerini, Derinliğinin ve gizinin sırrına eremeyişim, Kelimelere sığamayışım bundandır. Mahkum edildim sürgünlüğe, İsyanım sana değil zamansız gidişinedir. İsyanım yüzüne el süremeyişimdendir, İsyanım yüreğine dokunamayışımdandır. Gözlerinin içinden öpemediğimdendir isyanım. Sürgün edildim sana, Günler geceler ve yıllar boyunca. Ve sürgün olacağım gözlerine...

Mars gezegenine astronotların gönderildiği bir görevde, Mark Watney isimli astronot şiddetli bir fırtına sonrası öldü sanılarak ekibi tarafından terk edilir. Fakat Watney hayattadır ve kendisini Mars'ta yapayalnız bulur.

BAĞ KURDUĞU HER SEYLE SINANIYOR INSAN.

Yа аl götür geri kаlаnımı… Yа dа gel tаmаmlа eksik yаnımı. – Hz. Mevlana