Mavi huydur bende

Herşey değişip akmada. Bu hal beni hayran bırakmada... Nazım Hikmet

Aklın ve bedenin farklı yerlerdeyse, dünyanın en büyük açık cezaevindesindir...

Yeryüzündeki en ağır kokuydu bu. Hissedince insanın midesini ağzına getiren. Ve belki yaşayan tüm canlılardan tiksindiren. Hayatta ama ölü, Kokuşmuş insan ruhunun kokusu. Ve bir korkağın ölümden korkusu. Ya da ne bileyim, Bir korkagin...

Yeryüzündeki en ağır kokuydu bu. Hissedince insanın midesini ağzına getiren. Ve belki yaşayan tüm canlılardan tiksindiren. Hayatta ama ölü, Kokuşmuş insan ruhunun kokusu. Ve bir korkağın ölümden korkusu. Ya da ne bileyim, Bir korkagin korkusunun kokusu. Dünyanın en çirkin yüzüydü bu. Utanması olmayan insan yüzü. Kimbilir belki bunlarla doluydu güzelim yeryüzü. Ve bu ses kulakları yırtarcasına gürültülü, Çatlayan ar damarının sesi, Kendi ar damarina sağır, Kendinden başka herkesin duyduğu... N.Y.

Kitaplar benim yasak hayallerimin hep suç ortakları oldular.

Ve, Biz düşünürüz, İnsanı insan yapan, Ateşle, İnsanın insanlığını elllerinden alan, Kara kara madenlerin, Buluşmadan önceki hallerini.... N.Y.

Kapı aralarını gözlüyorum, Bir umut. Gelip geçerken günün herhangi bir saati, Gözün gözüme değer, Ve başlar sol yanımda, Yeryüzünün en büyük orman yangını... Bakma, bakma deyişime. Bakışın ormanımın çakmak taşı. N.Y.

Bu aşkın nüshası şarkılarda Aslı bende kalacak Bizi hasret saracakbulutlar çıldıracak Ayrılık başımı döndürüyor Kavuşmayı özlettin İntiharlar kuşandım Bu aşkı sen kirlettin Geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleriEllerini tutmazsam...

Bu aşkın nüshası şarkılarda Aslı bende kalacak Bizi hasret saracakbulutlar çıldıracak Ayrılık başımı döndürüyor Kavuşmayı özlettin İntiharlar kuşandım Bu aşkı sen kirlettin Geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleriEllerini tutmazsam yatamam geceleri… Bu aşkın nüshası rüzgârlarda Kahrı bende duracak Sende ihanet canım Bende matem olacak Bu aşkın efkârı şarkılarda Yüzün bende solacak Bizi zaman yenecekve anılar kalacak Geçtim borandan, kardan Yitirdim bahçeleri Ellerini tutmazsam yakarım geceleri! Yılmaz Odabaşı

Kitaplar benim kendimle yaptığım tüm kavgaları kazanmamı sağladı...

"Her aşk kendi tabutunu taşır" O kadar çok tabut taşımış, O kadar çok cenaze kaldırmışım ki, Omuzlamaya takatim kalmamış, Bir tabut daha taşımaya. Yaşayan ölülerle dolu her taraf, Öldüklerini bilmeyen yaşayanlarla. Üzerlerine toprak...

"Her aşk kendi tabutunu taşır" O kadar çok tabut taşımış, O kadar çok cenaze kaldırmışım ki, Omuzlamaya takatim kalmamış, Bir tabut daha taşımaya. Yaşayan ölülerle dolu her taraf, Öldüklerini bilmeyen yaşayanlarla. Üzerlerine toprak atmak, Bir sürede yas tutmak. Gerek. Ondan sonrası, Hayat kaldığı yerden... N.Y.

Gitmelerde eksildik, Çocuk eksildik, Aşk eksildik, Neşe eksildik... Gitmelerde çoğaldık, Büyük çoğaldık, Hüzün çoğaldık, Dert çoğaldık... Gittin eksildik, Gittin çoğaldık... Gitmeseydin de, Olduğumuz gibi kalsaydık... N.Y.

Kitaplar kalp kırmazlar...

Kitaplar iyileştirir.

Hiç, yoktan iyidir...

Siz geçerdiniz, Uzaktan. Biz bakakalırdık, Arkanızdan. Mavi donakalırdık, Siyah giderdiniz. İsyan olurdu, Kızıl büyürdü öfke. Piç kalırdık, Hiç kadar çok olurduk. Siz geçerdiniz, Günümüzden. Biz vazgeçerdik ömrümüzden. Karalar...

Siz geçerdiniz, Uzaktan. Biz bakakalırdık, Arkanızdan. Mavi donakalırdık, Siyah giderdiniz. İsyan olurdu, Kızıl büyürdü öfke. Piç kalırdık, Hiç kadar çok olurduk. Siz geçerdiniz, Günümüzden. Biz vazgeçerdik ömrümüzden. Karalar bağlardık, Yaraları dağlardık. Kimseler görmezdi, Göremezdi, Biz içimize ağlardık. Siz geçerdiniz, Yakından, Bir nefes kadar yakından. Biz boğulurduk, Soluksuz kalırdık, Bakakalırdık arkanızdan. Seslenemezdik, Lal olurdu dilimiz. Siz geçerdiniz. Ve biz hep eksilirdik. N.Y.

Açar, Kan kırmızı yediverenler Ve kar yağar bir yandan, Savrulur Karacadağ, Savrulur zozan... Bak, bıyığım buz tuttu, Üşüyorum da Zemheri de uzadıkça uzadı, Seni, baharmışın gibi düşünüyorum, Seni, Diyarbekir gibi, Nelere, nelere baskın...

Açar, Kan kırmızı yediverenler Ve kar yağar bir yandan, Savrulur Karacadağ, Savrulur zozan... Bak, bıyığım buz tuttu, Üşüyorum da Zemheri de uzadıkça uzadı, Seni, baharmışın gibi düşünüyorum, Seni, Diyarbekir gibi, Nelere, nelere baskın gelmez ki Seni düşünmenin tadı... Ahmed Arif