@abduh
Sevgiye, dostluğa, güzele selam..
Bir süredir durup durup bu dizeyi tekrarlıyorum içimden: “kendinin bile ücrasında yaşayan benim için, gidecek yer ne kadar uzak olabilir?”
Sırtında yük sandığın şey, belki de içinde büyüttüğün umuttur; karanlığa rağmen omzunda bir çiçek taşıyorsan, hâlâ yenilmemişsin demektir.
Güzel şeyler olacak; çünkü dualarımız var. Ümitlerimiz var. Ol deyince olduran Rabbim var.
Sevgi, bir başkasının hayatını, kendi hayatından daha çok önemsemek değil; onun hayatına, kendi hayatınmış gibi saygı duymaktır.
Dünya acılı olduğu için değil, biz acıya katlanmayı beceremediğimiz için mutsuzuz.
Bizim çocukluğumuzda her şeyin bir sonu vardı. Şimdi hiçbir şey bitmiyor; her şey sadece yarım kalıyor.
Bir ana’dan dünyaya gelen yolcu..
Ey sevgili ben de ben de gelem sana Kokuşmuş dünyanın yükü üzerimde Pas tutmuş kalbimle kirli ellerimle Mahcubum sana muhtacım hem de Vazgeçtim benden kayboldum sende Ayırma beni dizin dibinden Götür beni de gittiğin yere Koyma burada yaban ellerde Götür beni de gittiğin yere Koyma burada yaban ellerde
"Beyim diyor, bizim yolumuz, köprümüz, çeşmemiz yok; kitaplığı ne yapacağız? Anlatıyorum ona: Eğer kitaplığınız olursa, yolunuz, çeşmeniz, köprünüz de olur!" [Fakir Baykurt]
Derler ki, müzik güzelse, verdiği tat bütün duygulara ayak uydurur. Mutlu insan melodilerde mutluluğu, hüzünlü insan hüznü bulur. [Dostoyevski]
Kendini arayan yitirmeden bulamaz.
Ben susarak konuşma ustasıyım, hayatım boyunca susarak konuştum ve bütün trajedileri tek başıma susarak yaşadım.” [Fyodor M. Dostoyevski]
