Herkes niyeti ile yürüdüğü yolda karşılaşsın. Niyeti ne ise bulduğu da o olsun.

Gittin mi büyük gideceksin Ayrılık bile gurur duyacak seninle Gittin mi ayakların onun yakınından bile geçmeyecek Gölgen bile kalmayacak ardında Gittin mi onurunla gideceksin Haklıysan gidecek, gittiysen dönmeyeceksin. Can Yücel

_Nerelerdesin sen ya? Gökte ararken yerde buldum seni. _Asıl sen nerelerdesin? Yerde bulup göklere çıkarmıştım seni. Arif Toprak

Yüksek fikirler yüksek dağlara benzer. Alışık olmayanları ürkütür Cenap Şahabettin

Azınlık bazen yanılabilir çoğunluk her zaman yanılır. Henrik İbsen

Küçükken kırdılar albayım , sonra kırık çıkıkçıya götürüduler , yanlış kaynadı. Hayatım boyunca hep yanlış şeylere heves ettim durdum. Oğuz Atay

Sevmek gibi geliyordu her şey, sevmek gibi gidiyordu kadın adının anlattığı,canın teni yakmasıydı, bir bulut evet ama aslolan bulutun suyu yağmasaydı... Aşk Hayatı Yılmaz Erdoğan

Paulo Coelho’nun yazdığı Simyacı, insanın hayallerini ve hayatın anlamını arayışını anlatan felsefi bir romandır. Kitabın merkezinde Santiago adlı genç bir çoban bulunur. Santiago gördüğü bir rüyanın peşinden giderek bir hazine bulmak için yola...

Paulo Coelho’nun yazdığı Simyacı, insanın hayallerini ve hayatın anlamını arayışını anlatan felsefi bir romandır. Kitabın merkezinde Santiago adlı genç bir çoban bulunur. Santiago gördüğü bir rüyanın peşinden giderek bir hazine bulmak için yola çıkar. Ancak bu yolculuk yalnızca bir hazine arayışı değil, aynı zamanda kendini tanıma yolculuğudur. Roman boyunca Santiago farklı insanlarla karşılaşır ve her karşılaşma ona hayat hakkında yeni bir şey öğretir. Bu süreçte kitap, insanın hayallerini gerçekleştirmek için cesaret göstermesi gerektiğini vurgular. Eserde sıkça geçen “kişisel menkıbe” kavramı da bu düşünceyi anlatır. Buna göre her insanın gerçekleştirmesi gereken bir hayali vardır. Simyacı sade bir dile sahip olmasına rağmen derin anlamlar taşıyan bir eserdir. Okuru yalnızca bir hikâyeye değil, aynı zamanda kendi hayatını düşünmeye davet eder. Sonuç olarak bu kitap, insanın kalbinin sesini dinlediğinde hayatın ona yol gösterebileceğini anlatan umut dolu bir romandır.

“Ey benim iyimser hallerim, Çabuk aldanışlarım, Hep inanışlarım, Altan alışlarım, Hatayı hep kendimde buluşlarım, Değmeyecekleri kafaya takışlarım, Yoktan yere akıp giden gözyaşlarım, Herkesi insan yerine koyuşlarım, Hepinize elveda. Ben...

“Ey benim iyimser hallerim, Çabuk aldanışlarım, Hep inanışlarım, Altan alışlarım, Hatayı hep kendimde buluşlarım, Değmeyecekleri kafaya takışlarım, Yoktan yere akıp giden gözyaşlarım, Herkesi insan yerine koyuşlarım, Hepinize elveda. Ben artık kimsenin, Hiçbir şeyi olmayacağım…” Nazım Hikmet

Bazı kitaplar olayları anlatır; bazı kitaplar ise duyguların içinden geçer. Aylardan Kasım Günlerden Perşembe ikinci türden bir kitaptır. Bu eser, büyük olayların gürültüsünden çok insan ruhunun sessiz tarafına yaklaşır. Okurken insan, bir hikâyeden...

Bazı kitaplar olayları anlatır; bazı kitaplar ise duyguların içinden geçer. Aylardan Kasım Günlerden Perşembe ikinci türden bir kitaptır. Bu eser, büyük olayların gürültüsünden çok insan ruhunun sessiz tarafına yaklaşır. Okurken insan, bir hikâyeden çok bir ruh hâlinin içinde yürüyormuş gibi hisseder. Kitabın en dikkat çekici yönlerinden biri atmosferidir. Başlıktaki “Kasım” ve “Perşembe” kelimeleri bile tesadüf gibi durmaz. Kasım ayı genellikle içe dönüşü, melankoliyi ve geçmişle yüzleşmeyi çağrıştırır. Perşembe ise haftanın tam ortasında duran, ne başlangıç ne de bitiş olan bir gün gibidir. Bu iki kelime birleştiğinde kitabın ruhu da ortaya çıkar: bir geçiş anı. Eser, insanın geçmişiyle, yalnızlığıyla ve iç dünyasıyla kurduğu ilişkiye odaklanır. Karakterler yalnızca olayların içinde hareket eden kişiler değildir; aynı zamanda kendi düşüncelerinin içinde dolaşan insanlardır. Bu yüzden kitapta bazen bir cümle, bir olaydan daha güçlü etki bırakır. Çünkü anlatılan şey dış dünyadan çok insanın iç dünyasıdır. Kitabın dili oldukça sade ama aynı zamanda duygusal derinliği olan bir anlatıma sahiptir. Cümleler gösterişli olmaya çalışmaz; fakat okurun kalbine yavaşça yerleşir. Bu da eseri okurken sanki birinin içten içe konuşmasını dinliyormuş gibi bir his verir. Eserin temel temalarından biri yalnızlıktır. Ancak burada anlatılan yalnızlık tamamen karanlık bir duygu değildir. Daha çok insanın kendini anlamaya çalıştığı bir alan gibidir. Karakterler bazen geçmişlerine döner, bazen hatıralarla konuşur, bazen de hayatın neden böyle olduğunu sorgular. Bu yönüyle kitap yalnızca bir hikâye değil, aynı zamanda bir duygu günlüğü gibidir. Sonuç olarak Aylardan Kasım Günlerden Perşembe, hızlı olayların peşinde koşan bir roman değildir. Onun gücü başka bir yerde yatar: insanın kalbinde dolaşabilmesinde. Bu kitabı okuyan kişi bazen kendisini bir karakterde, bazen bir cümlede, bazen de kitabın sessizliğinde bulabilir. Belki de kitabın asıl başarısı tam olarak budur: Okuru hikâyenin dışına değil, kendi iç dünyasına götürmesi.