“Bütün artistler bana hayrandı; ben ise Yılmaz Güney'e.. Gözlerine bakamazdım, aşık olacağımdan korkardım..” Türkan Şoray –
Okyanus, karanlığın aynasıydı; her dalgasında onun yalnızlığını yankıladı. Ve karanlık, ışığa değil… ona âşık oldu. 🌑🖤 🌊
Bir zamanlar ışığa inandım, ta ki karanlığın adaletini görene dek
"Ben belki daha yeni tek başıma yaşamaya başladım ama ben doğduğumdan beri kimsesizim."
Anne karnındaki gibi cenin pozisyonunu aldı. Fakat en acısı, anne karnında bu haldeyken bile sevilmediğiydi.
"Hayatımda ilk kez ben evde yokken evim dağılmış. Sanki... Bir ailem varmış gibi." "Zaten yok mu?" dedi Esma. "Biz senin ailen değil miyiz?"
Herkesin her şeyine en ön sırada koşulmazmış. Sıra bana geldiğinde anladım...
"Canım acıyor, anlıyor musunuz? Benim canımı yok saydılar ama benim canım var ve çok acıyor."
Ne güzel demiş Cemal Süreya : "Herkesin niyeti iyiyse bize bunca kötülüğü kim yaptı ? "
"Ben seni nasıl sevmem? Ben her gün senin için dua ediyorum!"
Hangi güle düştü gülüşünün güzelliği bilmiyorum Şimdi seni bulmam için her gülde gülüşünün güzelliğini mi aramam gerek?