Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver Bu aşk burda biter iyi günler sevgilim Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider...
Nasıl anlatayım ki sana.. Evimi yıkmışlar, Sokakta kalmışım, Komşum sensin ama başka misafirin var..
Zamanı geri getirebilsem, her şeye saatlerce bakardım çünkü artık ne kadar hatırlıyorsam o kadar görebiliyorum...
Balığın bir denizi vardı, denizin bir sürü balığı..
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar Şu aranıp duran korkak ellerimi tut Bu evleri atla bu evleri de bunları da Göğe bakalım...
Şimdi yazsam yaşadıklarımı kim anlayacak , Herkes kendine bir haklılık payı arayacak. Sorsa, anlatsam derdimi nasıl çare arayacak? Şimdi sussam veya konuşsam bu sessiz duvarları yıkıp ,gerçekten kim beni duyacak?...
Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler. Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin....
Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor Bu şehir o eski İstanbul mudur ? Karanlıkta bulutlar parçalanıyor Sokak lambaları birden yanıyor Kaldırımlarda yağmur kokusu Ben sana mecburum sen yoksun...
Mona Rosa. Siyah güller, ak güller. Geyve'nin gülleri ve beyaz yatak. Kanadı kırık kuş merhamet ister. Ah senin yüzünden kana batacak. Mona Rosa. Siyah güller, ak güller....
Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim Onu tutamadığımı, kaybettiğimi düşünmek Dinlemek uçsuz bucaksız geceyi, onsuz daha tenha kalan... Ve şiir… Çime düşen çiy gibi düşer cana. Ne çıkar sevdam onu tutamadıysa... Gece yıldızla dolu ve yanımda...
Sen yanmasan, ben yanmasam, biz yanmasak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa.
Açma pencereni perdeleri çek, Mona Rosa seni görmemeliyim. Bir bakışın ölmem için yetecek. Anla Mona Rosa ben bir deliyim. Açma pencereni perdeleri çek..
İnsan, kalbinin sesini dinlemeli; fakat aklının da sözünü tutmalı.
Birini özlüyor olman, ona dönmen gerektiğini göstermez Mathilda. Bazen özlemen gerekir, bir sabah uyanıp artık özlemediğini fark edene kadar…
Gönül tezgâhında şiir dokudum İplik iplik nakışında sen varsın…