Herkes kendi acısını ayak sesinden tanır Zamanla aileden olurlar Onlara alışıyorum gittiklerinde özlüyorum Benden ayrı yaşarlar mı bilmiyorum Geri dönmelerini istemesem de ayıp olmasın Gittiklerinde arkalarından bir kova su döküyorum..

Giderken bura için, gelince ora için, Gününde ve gecende kendince ora için Sakladığın kendini böldün iki yarım'a; İki kez yaralandın bir yarım yara için.

Şimdi bütün anmalar bir susmanın içinde.. Şimdi bütün susmalar bir odanın içinde.. Anlatmaya bir sözcük, bir bakış arıyorlar, Önce sakladıkları, bir adamın içinde.

Çok şey var Olmakla olmamak arasında Bence bütün ve her şey Bölmekle çıkarmak arasında Çokluk ikiye bölerler her şeyi Toplamakla çarpmak arasında Ben dörde bölerim her şeyi Gitmekle kalmak arasında Bir yokluk, yok olmak Aldanmakla inanmak...

Çok şey var Olmakla olmamak arasında Bence bütün ve her şey Bölmekle çıkarmak arasında Çokluk ikiye bölerler her şeyi Toplamakla çarpmak arasında Ben dörde bölerim her şeyi Gitmekle kalmak arasında Bir yokluk, yok olmak Aldanmakla inanmak arasında Bir varlık, var olmak Unutulmakla unutmak arasında Ben yok oldum kimi zaman Yok olmamak içindim kimi zaman Var oldum öyle anlar oldu ki Var olmamak içindim kimi zaman Her şey senin yüzünden Deyip çıkmak vardı aradan Ama ben bilirdim ki Benim yüzümdendi de çoğu zaman...

Şarkılar değil de Hep kulaklar bitiyor, Onarmak zordur. Bir yürek üşümüş Kapamış kapılarını, Onarmak zordur. Bir şey yitirilmiş Hiç eskimeyecektir, Onarmak zordur. İnsanin içine düşen korku Özgürlüğünden olmuştur, Onarmak...

Şarkılar değil de Hep kulaklar bitiyor, Onarmak zordur. Bir yürek üşümüş Kapamış kapılarını, Onarmak zordur. Bir şey yitirilmiş Hiç eskimeyecektir, Onarmak zordur. İnsanin içine düşen korku Özgürlüğünden olmuştur, Onarmak zordur Ölümü düşünmek yenilmek, Sevmek ölümü yenmektir, Onarmak zordur.

Ben ölürsem ; ‎Arkamdan ağlayabildiğiniz kadar ağlayın , ‎Bi kez değer görür belki ölü naaşım. . .

Şu yalnızlık çıkmazında önümde niye sen varsın Niye her şey bir anda kayıyor sen kayıyorsun Kalbim niçin bu kadar yabancı sen niye yoksun Bir sam yüklü geceleri içimden atamıyorum Niye bunları bir anda unutamıyorum Hadi tut elimden gök gibi...

Şu yalnızlık çıkmazında önümde niye sen varsın Niye her şey bir anda kayıyor sen kayıyorsun Kalbim niçin bu kadar yabancı sen niye yoksun Bir sam yüklü geceleri içimden atamıyorum Niye bunları bir anda unutamıyorum Hadi tut elimden gök gibi ölü kadar yalnızım.

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum, Fakat asla ümitsizliği değil...

Sen henüz bir zindanın küflü duvarlarına Çarpmadın gözyaşıyla boğulan gözlerini Sen henüz diken diken saplamadın göğsüne Dudağında kuruyup dağılan sözlerini Sen henüz dokunmadın yalnızlığa kan gibi Acıyı kaynatmadın içinde volkan gibi Karalar...

Sen henüz bir zindanın küflü duvarlarına Çarpmadın gözyaşıyla boğulan gözlerini Sen henüz diken diken saplamadın göğsüne Dudağında kuruyup dağılan sözlerini Sen henüz dokunmadın yalnızlığa kan gibi Acıyı kaynatmadın içinde volkan gibi Karalar bağlamadın beni anlayamazsın O kalp sende oldukça gülüm, ağlayamazsın...

Kimse bakmazdı bana çocukken Günün doğuşunu senden öğrendim Zorla toprağa gömülmüş gücün Durgun çanlar gibi sessizliğini Senden öğrendim

Seviyorum suskunluğunu, sanki sen yokmuşçasına burada uzakta ve hüzün dolu, sanki ölmüşsün gibi. İşte o zaman bir sözcük yeter Uçarım, uçarım sevinciyle yaşadığının...

Olur mu gecemi yeşile çalmak, yıldız çivilemek parmakuçlarıma ölüm kadar çabuksa eğer yaşamak hiç doğmamayı isterdim ama bir kere doğmuşum ölmek yasak..

"Rabbim! Beni yalnız başıma bırakma, Sen varislerin en hayırlısısın." (Enbiyâ, 21/89)

Sorulardır sana bütün verebildiğim Ve gelen yanıtları kabullenmeliyim Yorgunsan, uzatamam sana elimi. Ya da açsan seni besleyemem sanki bu dünyada hiç yokmuşum Unutmuşum gibi seni.

Bu hayatta en çok ne yapmak isterdiniz?