Öyle garip şu dünya, kaçıyorum senden, dörtnala kaçıyorum, tramvaylar geçiyor yanımda, martılar uçuyor üstümden, bir de bakıyorum, karşımda yine sen. Unuttum diyorum, olmuyor. Bir kahvede oturuyorum, çay söylüyorum, garson getiriyor, buharı yükseliyor bardaktan, içinde senin yüzün. Denize bakıyorum, dalga geliyor, dalga gidiyor, bir bakıyorum dalganın köpüğünde sen gülümsüyorsun. Kaçıyorum işte, ne fayda. Bu dünya küçük, Ankara daha küçük, sensiz kalmak imkânsız. Bir sokak arasında, bir simitçinin yanında, bir akşamüstü, yine karşılaşıyoruz. Selam veriyorum, sen selam vermiyorsun, olsun, yine de güzel. Yeni şiirim