_Sevgili..._ _Seni seviyorum. Ama ya senden ya kendimden vazgeçmem gerekiyor._ _*Kendimden vazgeçmek istemediğim için senden vazgeçiyorum.*_ _Mutluluklar dilerim._ > 📚| Bizim Memleket, Aziz Nesin

İlk imtihan dünyaya gelmek , ikincisi sevmek.

Herkesle konuşma; söz kalbine benzeyenle güzeldir.” ✨ 🪶 Şems-i Tebrizi

Dünyayı bugünkü durumuna getiren nedir, bilir misin? Yarım işler, yarım konuşmalar, yarım günahlar, yarım iyiliklerdir. Sonuna kadar git be insan, avare et ve korkma! -Nikos Kazancakis, Zorba-

Bakın, üç tür sevgi vardır. Birinci tür sevgi 'çünkü' sevgisidir; seni seviyorum çünkü çok özelsin, seni seviyorum çünkü çok güzelsin, seni seviyorum çünkü sana ihtiyacım var denir. İkinci sevgi 'eğer' sevgisidir; seni seviyorum eğer sen de beni...

Bakın, üç tür sevgi vardır. Birinci tür sevgi 'çünkü' sevgisidir; seni seviyorum çünkü çok özelsin, seni seviyorum çünkü çok güzelsin, seni seviyorum çünkü sana ihtiyacım var denir. İkinci sevgi 'eğer' sevgisidir; seni seviyorum eğer sen de beni seversen, seni seviyorum eğer şimdiki gibi kalırsan anlamını taşır. Dikkat ederseniz bu 'çünkü' ve 'eğer' sevgisinde bir insan ya da kişi, kim ve ne olduğu için sevilir. Üçüncü bir sevgi vardır ki o da 'rağmen' sevgisidir; orada kişi ya da insan kim ve ne olduğu için değil, kim ve ne olduğuna rağmen sevilir.

Ne hoş muhabbetteydik senle, eşşek anıranq kadar.Bozmasaydı keyfimi , yatardım öğlene kadar...

Öldükten sonra kimse beni okuyamaz. Yaşarken anlaşılmaya mecburum... –Oğuz Atay

Ben Ademoğluyum topraktan bir canım. Senle tanışalı , ateşle imtihanım.

Aşka yelken açanın yelkeni sağlam olmalı.Rüzgarın ve dalganın ne zaman vuracağı belli olmaz.

Yeni bitirdim. Dili çok yorucu. Çünkü Şems öyle diğer kitaplar gibi giriş gelişme sonuç yazmıyor. Bir konudan bahsederken hop diğerine geçiyor. Bir an bir peygamber kıssasının derinliğindeyken, bir sonraki paragrafta o günkü bir dervişin...

Yeni bitirdim. Dili çok yorucu. Çünkü Şems öyle diğer kitaplar gibi giriş gelişme sonuç yazmıyor. Bir konudan bahsederken hop diğerine geçiyor. Bir an bir peygamber kıssasının derinliğindeyken, bir sonraki paragrafta o günkü bir dervişin samimiyetsizliğine öfkelenebiliyor. Bu dağınık yapı, aslında okuyucuyu "bilgi toplama" alışkanlığından vazgeçirip "anda kalmaya" zorluyor.Döneminin sahte dindarlığını, kuru kitap bilgisini ve egoyu öyle sert eleştiriyor ki; bugün bile bu eleştirilerin güncelliğini koruduğunu görmek korkunç gerçekten. Okurken bazen yoruluyorsunuz çünkü dili çok sembolik ama bitirdiğinizde "Demek ki Mevlana’yı Mevlana yapan o büyük fırtına buymuş" diyorsunuz. Eğer sadece huzur bulmak değil de biraz sarsılmak istiyorsanız, Makalat tam o nokta. Ama öyle okunması gereken bir kitap değil incelenmesi gereken bir kitap. Sürekli bazı yerlere dönüp duruyorum. Öyle de olmaya devam edecek.