Bayram

Ailemden uzakta geçirereceğim ilk bayramın burukluğunu yaşıyorum. Farklı hissettiren bir bayram olacak.

Henüz bayram gelmedi ama ben şimdiden nasıl olsun istediğimi düşünüyorum.
Sabah erken kalkmak isterdim… ama zorla değil. İçimden gelerek. Hani insan bazı günler alarm çalmadan uyanır ya, çünkü o günün bir anlamı vardır… öyle bir sabah olsun isterdim.
Pencereden baktığımda hava biraz serin, biraz sakin olsun. Sokaklar çok kalabalık olmasın ama yine de bir şeylerin farklı olduğu belli olsun. Sanki şehir bile “bugün özel” diyormuş gibi.
Evde herkesin iyi olduğu bir bayram isterdim. Sadece fiziksel olarak değil… içten içe de iyi olduğu. Kimsenin içinde kırgınlık, sıkıntı olmasın. Herkes biraz daha yumuşak olsun birbirine karşı. Çünkü bazen en zor şey aynı evde huzurlu olmak.
Bayramda en çok şunu isterdim sanırım:
Kimsenin rol yapmadığı anlar.
Gerçek gülüşler… zoraki değil.
Gerçek “iyi bayramlar”… sadece söylenmiş olmak için değil.
Dışarı çıktığımda çocukların gerçekten mutlu olduğu bir bayram görmek isterdim. Sadece şeker topladıkları için değil… içlerinden geldiği için güldükleri. Çünkü bazen insanlar büyüdükçe bayramı unutuyor gibi geliyor bana.
Kendim için de küçük bir şey isterdim:
Bir an.
Böyle durup her şeyi fark ettiğim bir an…
Rüzgarı, sesleri, insanları… ve içimdeki duyguyu.
Belki o an şunu düşünmek isterdim:
“Evet… şu an her şey olması gerektiği gibi.”
Akşam olduğunda ise yorgun ama huzurlu olmak isterdim.
Çok şey yapmış olmaktan değil… doğru şeyleri hissetmiş olmaktan.
Ve gece yatarken içimden şöyle geçirmek isterdim:
“Bu bayram gerçekten yaşandı.”
Çünkü bazen günler geçiyor… ama yaşanmıyor.
Benim istediğim bayram, unutulmayacak kadar gerçek olsun.

Sen ne yapacaksıb bayramda kifidia?

Babamla 11 yıl sonra ilk beraber geçireceğim bir bayram olacak

Şimdilik sakin bir bayram planlıyorum.

Bu bayramı ne yazık ki tek başıma geçireceğim. Bütün sevdiklerim uzakta :(

Ailem ile birlikte, akraba ziyaretlerine giderek, çocukları sevindirerek ve diğer yıllara göre daha da mutlu hissederek... 🤲❤