Turuncu Koltuktaki Kadin

Bazen bir evin içindeki en sıradan eşya, bir hayatın en derin hakikatini taşır.Turuncu Koltuktaki Kadın, annesini kaybettikten sonra ilk kez kendi sesiyle baş başa kalan bir kadının,yasla birlikte büyüme ve kendini yeniden kurma hikâyesidir.Çocuklukta sessizce öğrenilen roller, “iyi bir kız”, “güçlü bir kadın” olma beklentisiyle bastırılanduygular ve güçlü görünmenin arkasına saklanan kırılganlıklar bu metnin merkezinde yer alır. Yazar,kadın olmanın beraberinde getirdiği görünmez yükleri; fedakârlık, uyum sağlama ve susma halleriüzerinden incelerken, annesinden devraldığı duygusal mirasla da yüzleşir.Kitap, bir kaybın ardından tutulmuş bir yas defteri değildir. Kadınlığın öğrenilmiş kalıpları ile bireyselkimlik arasındaki çatışmayı görünür kılan, geçmiş ile bugün arasında kurulan sessiz ama cesur biryüzleşme alanıdır.Kendi ihtiyaçlarını ertelemeyi güç sanmış, başkalarını memnun etmeyi kendine görev edinmiş ve birnoktada “Ben nerede kaldım?” diye sormuş herkes için içsel bir durak sunar.Çünkü bazen insan, en çok sustuğu yerde hem kendini hem de sınırlarını yeniden tanımlar.