Bir Sehrin Goc Hikayesi Ii

Örs ve çekiç seslerinin yankılandığı, caddelerinde insanların kaynaştığı binlerce yıllıkÇarşıbaşı mateme bürünmüştü.Koca Kahve’nin tam karşısındaki tarihî Mermer Çeşme gözyaşlarını salıvermiş, hıçkırahıçkıra ağlıyordu.Çarşıyı saran asırlık çınar ağacı, uğultusuyla bu mateme ortak oluyordu.Dükkân sahipleri, yıllarca dualarla girip çıktıkları ekmek teknelerine gözyaşları içindeveda ediyorlardı…Eşyalarını kamyona yükleyip veda edenler, nemli gözlerle dönüp dönüp evlerinebakıyor, işi ağırdan alarak hatıralarla dolu evleriyle bir süre daha birlikte olabilmek için zamankazanmaya çalışıyorlardı…Yeni bir konağa, yeni bir toprağa, yeni bir hayata doğru bir akın başlamıştı…Evet, bu gerekliydi… Çocukları, torunları ve gelecek nesilleri için gerekliydi.Batıya ve daha yükseğe doğru hareket ettikçe heyecanları daha da artıyor, yenibaşlayacakları hayat hakkındaki özlemleri ve hayalleri daha depreşiyordu…Önceleri telaşlı ve çekingendiler… Ama zamanla çekingenlikleri ve telâşları azaldı.Acılarla, sıkıntılarla dolu bir hayatı geride bırakıp sevinç, neşe, mutluluk dolu yarınları kurmahususunda anlaştılar...Yıllardır yaşadığı toprağından,  evinden, barkından ayrılıp gelen insanlar, beyinleri veyürekleriyle kuruyorlardı bu dünyaları…