Kenar Mahalleden

Kenar Mahalleden’de yer alan öyküler, Adnan Özyalçı­ner’in daha önce kitaplarda yer almamış ilk öyküleridir. Bu öyküler yazarın sonraki yıllarda ortaya koyduğu üretim dik­kate alınarak okunduğu zaman tanıdık bir ses kendini hemen duyurur. Kent yaşamındaki çelişkilerin körüklediği huzur­suzluk ve yabancılaşma hisleri ile bu atmosfer etrafında örü­len varoluşçu duyarlılık, kitaptaki öykülerin ağırlık noktala­rından birini oluşturmaktadır.İmgesel bir anlatımla ilerleyen ve modern dünyanın, kent sıkıntısının yarattığı çalkantıları sisli bir atmosfere iliştiren öyküler, bu bağlamda öne çıkarken Panayır ve Sur kitaplarının tematik ve yapısal iske­letinin de aslında bu tür metinlerle başladığı hatırlanır. Nite­kim bu öyküler, hem toplumsal çelişkilere odaklanan sıkın­tılı kişileri hem de bu kişilerin ruh halini açığa vurmak üzere uygun bir zemin sunan parçalı anlatımları, şaşırtıcı kesitlere dayanan akışlarıyla Özyalçıner öykücülüğünün ilk dönemi­ne giriş mahiyetindedir. Melih ErzenHer salı ayağın burkulur ya da bileğinden çıkardı. Çoğu zaman hastanelik olurdu. Alçıya batırırlardı ayağını. Kıpır­dayamazdın, kıpırdayamadığın gibi yazamazdın da oysa ya­zamaman ölmen demektir.   (Tanıtım Bülteninden)