İlkbaharın Son Çırpınışları 1 - Geçmişin Ayak İ...

Gamsız ve tasasız bir hızla ilerleyen tren, kimi zaman tünellerinkaranlığına süzülüyor, kimi zaman gün ışığına çıkıp güneşin pırıltılarınıselamlıyordu. Oysa bilemezdi, içindeki yolcuların her birinin yüreğindetaşıdığı karmaşayı, umutsuzluğu, hayata tutunma çabasını? Kalabalıkvagonlarda insanlar yan yana oturmuştu; kimi ayağındaki çarığı yastıkyapıp uzanmış, kimi pencere kenarına yaslanıp hızla akıp gidenmanzaraları yakalamaya çalışıyordu. Çocuk sesleriyle dolan hava, biranda yetişkinlerin suskunluğuna karışıyor; solgun yüzler, çatık kaşlarınaltındaki endişeli bakışlar, sessizce trenin demir duvarlarına siniyordu.Her biri, düşüncelerini ve düşlerini kara trene yüklemişti-belki devaracakları yerden çok, geride bıraktıklarıyla yol alıyorlardı.'İnsanın içsel yolculuğunu bir trenin ray sesleriyle birleştiren bugüçlü anlatı, Suzan Kuyumcu'nun kaleminden üçüncü kez okurlarlabuluşuyor.Her kelimesi yeniden, her sayfası bir kez daha dokunuyor yüreğe.   (Tanıtım Bülteninden)