Kitapsız, çiçeksiz, hayvansız, vicdansız, doğrusuz insandan uzak dur. Umudu öldürüp, nefreti toprağa dikmek isteyenlerden uzak dur. Hayatı sadece ideoloji ve düşünce olarak görenden uzak dur. Mutlu olmanı, sorgulamanı, düşünebilmeni kendilerine yapılmış bir tehdit olarak görenlerden uzak dur. Kendilerine duydukları yabancılık yüzünden karşısındakini kötü bilenlerden uzak dur. Nefreti evinin kapısına koyan, artık her dışarı çıktığında avucunda nefret taşıyanlardan uzak dur. İnsan hayatına olan saygısızlığı bir övünç madalyası gibi, gurur mekanizması gibi görenlerden uzak dur. Kelimeleri özenle seçmeyen, her cümlesi biat olan, her sözcüğü toz olandan uzak dur. Sesinin tonu kalbinin tonundan çok olanlardan uzak dur. Çünkü neye çok yaklaşırsan, neyi çok biriktirirsen, ona dönüşürsün. (Tanıtım Bülteninden)
Kaçırdın acılı hadiselerden gözlerini,olup bitene razı oldun.Haksızlık karşısında sustun,önemli olana bakmadın.Ağlayışları,iç çekmeleri,çığlıkları duymadın.Kendi müziğine daldın.Önemsemedin kendin dışında hiçbir şeyi.
Gözlerin...O güzel gözlerin...
Kaçırdın acılı hadiselerden gözlerini,olup bitene razı oldun.Haksızlık karşısında sustun,önemli olana bakmadın.Ağlayışları,iç çekmeleri,çığlıkları duymadın.Kendi müziğine daldın.Önemsemedin kendin dışında hiçbir şeyi.
Gözlerin...O güzel gözlerin saflığını yitirdi.Görüpte müdahale etmedin,edemedin,çürüdü gözlerin.
Çürüyen vicdanındı.
Bilemedin.
