Yaşadıkça hafız Yaralarını gizlemeyi öğrenir insan. Bazen bir “AH”ın içine saklar sızısını, Bazen bir “EYVALLAH”ın ardına gömer kırılışını. Gülüşünü büyütür yüzünde, İçindeki çocuğu kimse görmesin diye. En çok da gece konuşur kalbiyle, Yastık...

Yaşadıkça hafız Yaralarını gizlemeyi öğrenir insan. Bazen bir “AH”ın içine saklar sızısını, Bazen bir “EYVALLAH”ın ardına gömer kırılışını. Gülüşünü büyütür yüzünde, İçindeki çocuğu kimse görmesin diye. En çok da gece konuşur kalbiyle, Yastık bilir en derin sırlarını. Kırıldıkça incinmemeyi değil, Sessiz kalmayı öğrenir insan. Bağırmak isterken susmayı, Gitmek isterken kalmayı… Ama bilmezler; Her “eyvallah” biraz vedadır aslında, Her “ah” biraz dua… Ve insan en çok, Kimse anlamadığında yorulur. Yine de yaşar… Yine de sever… Çünkü kalp dediğin, Kırıldığı yerden ışık sızdırmayı da bilir.🥀