Bir duruşu olmalı insanın, bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmalı. Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir. Ve insan en çok göğe vurgun. Sonra zifiriliğe, şiire ve hep Allah’a…. Uçmayı öğrenmeden, göçmeye...

Bir duruşu olmalı insanın, bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmalı. Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çok kirlenir. Ve insan en çok göğe vurgun. Sonra zifiriliğe, şiire ve hep Allah’a…. Uçmayı öğrenmeden, göçmeye mecbur kalmış bir kuş gibi kalbimiz. Ah şu yalnızlık kemik gibi ne yana dönsem batar. Çünkü kırıldım, avuç uçlarıma kadar… Şu küçücük kalpte nice hakkın yüklü… Beni kabullen, kendini yanına al, gidelim… Çıktığım her yerin kapısını sert kapatmamla tanınırken, senin kapın çarpmasın diye arasına elimi koydum… Şimdi yoksun üstelik uzaktasın…. Ellerin yapayalnız biliyorum. Gözlerin dalıyor yine. Hep benim için olmalı…. Yine de biri çıksa, nasılsın dese alışkanlıkla iyiyim diyeceğim. Neyse… Bitti o şiir! Başka mısra gerekmez.(Ahmet Cahit Zarifoğlu)