İnsan bazen bir gidişi kabullenmez, sadece onunla yaşamayı öğrenir. Sabah uyandığında elin yine telefona gider, sanki bir mesaj gelmiş gibi; sonra gerçek yavaşça kalbine iner. Birinin hayatından çıkması, sadece onun yokluğu değildir, onunla kurduğun...

İnsan bazen bir gidişi kabullenmez, sadece onunla yaşamayı öğrenir. Sabah uyandığında elin yine telefona gider, sanki bir mesaj gelmiş gibi; sonra gerçek yavaşça kalbine iner. Birinin hayatından çıkması, sadece onun yokluğu değildir, onunla kurduğun tüm hayallerin de sessizce dağılmasıdır. En çok da “keşke”ler yoruyor insanı; keşke son kez göre bilseydim, keşke son kez gözlerine baksaydım diye. Çünkü bazı insanlar gider… ama kalpte bıraktıkları yer boş kalmaz, sadece sızlamaya devam eder.