Öldüğüm gün tabutum yürüyünce, bende, bu dünya derdi var sanma. Bana ağlama, “yazık-yazık , vah-vah” deme. Şeytanın tuzağına düşersen vah-vah’ın sırası o zamandır,yazık yazık o zaman denir. Cenazemi gördüğün zaman “ayrılık-ayrılık” deme. Benim...

Öldüğüm gün tabutum yürüyünce, bende, bu dünya derdi var sanma. Bana ağlama, “yazık-yazık , vah-vah” deme. Şeytanın tuzağına düşersen vah-vah’ın sırası o zamandır,yazık yazık o zaman denir. Cenazemi gördüğün zaman “ayrılık-ayrılık” deme. Benim buluşmam ,görüşmem o zamandır. Beni mezara koyunca “elveda” demeye kalkışma .Mezar cennet topluluğunun perdesidir. Batmayı gördün ya , doğmayı da seyret, Güneş’le Ay’a batmadan ne ziyan gelir ki? Sana batma görünür amma o doğmadır, parlamadır. Mezar, hapis görünür amma can’ın hapisten kurtuluşudur. Yer hangi tohum ekildi de bitmedi , yetişmedi ? Niçin insan tohumuna gelince bitmeyecek, yetişmeyecek zannına düşüyorsun? Hangi kova suya salındı da dolu olarak çekilmedi? Can Yusuf’un kuyuya düşünce niçin ağlarsın? Bu tarafta ağzını yumdun mu , o tarafta aç. Çünkü , artık hay-huy’un mekânsızlık âleminin hoşluğundandır. [Mevlana]