Size bir soru sormak istiyorum... Sizi en çok sevdiğini düşündüğünüz kişi kim? Size bir şey olsa kahrolacak o kişiyi soruyorum, evet. Sadece o kişiyi bulmaya çalışın. Durun ve düşünün. Anneniz mi? Babanız mı? Kardeşiniz mi? Sevgiliniz mi?...

Size bir soru sormak istiyorum... Sizi en çok sevdiğini düşündüğünüz kişi kim? Size bir şey olsa kahrolacak o kişiyi soruyorum, evet. Sadece o kişiyi bulmaya çalışın. Durun ve düşünün. Anneniz mi? Babanız mı? Kardeşiniz mi? Sevgiliniz mi? Eşiniz veya dostunuz mu? Eğer kafanızda birisi canlanıyorsa sizin adınıza mutlu olurum. Çünkü bunu ne kadar fark etmesek de bu aslında çok büyük bir güzellik. Peki, düşündünüz ve kimseyi bulamadınız mı? İşte burada o kişi devreye giriyor: Kendiniz. Her hatanızla, her şeyinizle kendinizi sevin. Bunu sadece cümle kurmuş olmak için söylemiyorum, gerçekten. Kendinizi sevin, kendinizi beğenin. Kişisel değerlerimizi ancak böyle geliştirebiliriz çünkü. Sorumuz "Nasıl onun gibi olabilirim?" değil, "Nasıl kendimi geliştirebilirim?" olsun. Fiziksel özelliklerinizdeki farklılıkları kusur olarak görmeyi bırakın. Yüzünüzde lekeler mi var? Belki de tüm vücudunuzda? Ya da boyunuz istediğiniz uzunlukta değil mi? Elleriniz daha güzel olabilirdi, değil mi? Belki burnunuz biraz daha küçük? Saçlarınız farklı olsa güzel olurdu, değil mi? Hayır. Gerçekten hayır. Siz eşi benzeri olmayansınız zaten... Sizden bir tane daha yok, değil mi? O halde neden bu başkalarına benzeme çabası? Her ne olursa olsun kendinizi sevin. Rabbimiz ayetinde buyuruyor ki: "Biz insanı en güzel şekilde yarattık." Vardır Rabbimin bir bildiği... O sana "güzelsin" demiş; daha kimin demesine gerek var ki?