Gökyüzü yorgundu.. Güneşi, ayı, yıldızları, bulutları yüreğinde taşımak onu bitap düşürmüştü.. Toprak biliyordu.. Toprağın da sırtında onca yük vardı ki; Fidan olmayı bekleyen bir tohum, Açmayı bekleyen bir çiçek, Gökyüzünün yorgunluğunu...

Gökyüzü yorgundu.. Güneşi, ayı, yıldızları, bulutları yüreğinde taşımak onu bitap düşürmüştü.. Toprak biliyordu.. Toprağın da sırtında onca yük vardı ki; Fidan olmayı bekleyen bir tohum, Açmayı bekleyen bir çiçek, Gökyüzünün yorgunluğunu ondan iyi bilecek kimse yoktu.. Toprak gökyüzünün yağmuruna muhtaçken, Gökyüzü ağlamak için, toprağın omuzlarına muhtaçtı.. Belki de her fırtına, Bir omuzda dinlenmek içindir.. Kim bilir... {✍️geceler sanki yazmak için var gibi.. }