Bazı insanlar hayatıma kalmak için değil, fark ettirmek için girdi. Bu süreçte birini değil; kendi sınırlarımı, beklentilerimi ve nerelerde kendimden vazgeçtiğimi gördüm. Eskiyle yeni arasındaki fark, kim olduklarından çok bende bıraktıklarıydı: birinde susarak yoruldum, diğerinde kendimi dinlemeyi öğrendim. Anlaşılmak için çabalamak yerine, anlaşılmadığım yerde durmamayı seçmenin kıymetini fark ettim. Her bağ uzun sürmek zorunda değil; bazıları seni bir sonraki haline hazırlamak için gelir ve bu bir kayıp değil, hafiflemektir. Artık biliyorum ki sevgi kendimden vazgeçmemi istemez; içimde sürekli bir sıkışma varsa orada sevgi değil, alışkanlık vardır. Bu süreç bana daha net sınırlar ve kendime karşı daha dürüst bir ses bıraktı; en değerlisi de bu.