İmam Gazâlî’nin “Dil’in Âfetleri”ni okudukça insan şunu fark ediyor; bazen bir insanı yıkan şey yaptığı hatalar değil, ağzından çıkan kelimeler oluyor. Çünkü dil; kalbin tercümanı… Kırmadan konuşmak, boş sözden kaçmak, öfkeyle susabilmek ve her...

İmam Gazâlî’nin “Dil’in Âfetleri”ni okudukça insan şunu fark ediyor; bazen bir insanı yıkan şey yaptığı hatalar değil, ağzından çıkan kelimeler oluyor. Çünkü dil; kalbin tercümanı… Kırmadan konuşmak, boş sözden kaçmak, öfkeyle susabilmek ve her duyduğunu yaymamak aslında insanın kendi nefsini terbiye etmesiymiş. Her cümlenin bir vebali olduğunu anlayınca insan daha az konuşup daha çok düşünmek istiyor. En büyük edep bazen susmakmış…