İnsan bazen kendini bulmak için yola çıkar, ama yol uzadıkça aslında aradığı şeyin bir varış noktası değil, bir hâl olduğunu fark eder. Kendini bulmak dediğimiz şey çoğu zaman bir keşif değil, bir alışma sürecidir. Çünkü insan, değiştikçe kendine...

İnsan bazen kendini bulmak için yola çıkar, ama yol uzadıkça aslında aradığı şeyin bir varış noktası değil, bir hâl olduğunu fark eder. Kendini bulmak dediğimiz şey çoğu zaman bir keşif değil, bir alışma sürecidir. Çünkü insan, değiştikçe kendine yabancılaşır; yabancılaştıkça da yeniden tanımaya başlar. Hayatın en sessiz anlarında, dış dünyanın gürültüsü çekildiğinde geriye tek bir şey kalır: insanın kendi iç sesi. Fakat bu ses her zaman net değildir. Bazen bir fısıltı gibi gelir, bazen de hiç konuşmaz. İşte o zaman insan, kendi içinde bir boşlukla karşılaşır. Bu boşluk korkutucu değildir aslında; sadece tanımsızdır. Belki de kaybolmak, yanlış bir durum değil; aksine insan olmanın doğal bir parçasıdır. Çünkü sabit kalan şeyler canlı değildir. Duygular değişir, düşünceler dönüşür, insanlar uzaklaşır ya da yaklaşır. Ve tüm bu değişimlerin ortasında “ben kimim?” sorusu sürekli yeniden sorulur. Lev Tolstoy’un sade bir gerçeği hatırlatan sözü burada anlam kazanır: “Mutluluk, uyum içinde olmaktır.” Ama bu uyum dış dünyayla değil, insanın kendi içindeki parçalarla kurulur. Kendiyle uyum sağlayamayan biri, ne kadar kalabalıkta olursa olsun yalnızdır. Sonuçta insan kendini bulmaz; kendini inşa eder. Her kırılma, her kayıp ve her yeni başlangıç bu inşanın bir tuğlasıdır. Ve belki de en önemli gerçek şudur: İnsan, kendini ararken kaybolmaz; aslında kendine dönüşür. Eva 09.05.2026