Kırık Saatler Durağı Zamanın parmak uçları buz kesti bugün, İçimde bir yerde bir cam kırıldı, duydun mu? Öyle bir sessizlik ki bu, hani fırtınadan hemen önce, Göğüs kafesimde çırpınan o kuş, birdenbire yoruldu mu? Eski bir kapı...

Kırık Saatler Durağı Zamanın parmak uçları buz kesti bugün, İçimde bir yerde bir cam kırıldı, duydun mu? Öyle bir sessizlik ki bu, hani fırtınadan hemen önce, Göğüs kafesimde çırpınan o kuş, birdenbire yoruldu mu? Eski bir kapı gıcırtısıdır şimdi hatıralar, Tozlu perdelerin arkasında saklanan çocuk yüzleri... Söylesene, kaç vedayı sığdırdık bu küçücük ömre? Kaç kez topladık kıyılardan o yaralı sözleri? Dışarıda rüzgâr, kimsesiz bir dille fısıldıyor adını, Sokak lambaları titrek, sanki bir sırrı saklıyor. Hangi yöne baksam, bir eksiklik çarpıyor yüzüme, Gece, bütün yarım kalmışlıkları üzerine alıyor. Elinin değdiği o eski fincan, rafın en ıssız köşesinde, İçinde kurumuş bir hıçkırık, dudak izine hasret... Bir gidiş ki bu, ne varış belli ne de dönülecek yol, Yüreğimde bir mühür, adı ebedi bir gurbet. Şimdi bir mum alevinde seyrediyorum geçmişi, Eriyip giden sadece balmumu değil, biliyorum. Tüylerim ürperiyor bu soğuk hakikat karşısında: Ben seni, sende bıraktığım kendimde özlüyorum. Yazan : Eva