Bak, güneş yine o tanıdık, yorgun vedasına başladı. Gökyüzü; az önce berrak bir maviye bürünmüşken, şimdi yaralı bir nar gibi çatlıyor. Turuncular, morlar, o can yakan kızıllıklar... Sanki gökyüzü, günün tüm yükünü taşıyamayıp ufka yığılıyor.Deniz...

Bak, güneş yine o tanıdık, yorgun vedasına başladı. Gökyüzü; az önce berrak bir maviye bürünmüşken, şimdi yaralı bir nar gibi çatlıyor. Turuncular, morlar, o can yakan kızıllıklar... Sanki gökyüzü, günün tüm yükünü taşıyamayıp ufka yığılıyor.Deniz ise... Bugün ne kadar da durgun, değil mi? Üzerine dökülen o altın tozlarını nazlı nazlı çalkalıyor. Ama derinde, biliyorum, o zifiri karanlıkta neleri sakladığını. Tıpkı benim içimde biriktirdiğim, söylemekten korktuğum o tozlu anılar gibi.Bu iskele... Kaç fırtına gördü kim bilir? Tahtaları, tıpkı yaşlı bir adamın yüzündeki çizgiler gibi derin çatlaklarla dolu. Bazı yerleri yosun tutmuş; kaygan ve yeşil... Hayat da böyle değil mi zaten? Tutunmaya çalıştıkça ayaklarının altından kayıp giden o ıslak yosunlar... Parmak uçlarımda hala o eski rüzgarın serinliğini hissediyorum. O gün de böyle esiyordu; iyot kokusu genzimi yakıyor, martıların o keskin çığlıkları sessizliği bir bıçak gibi bölüyordu.Şimdi ise sadece dalgaların o ritmik, uyuşturucu fısıltısı var. 'Geçti,' diyor sanki deniz. 'Hepsi geçti, hepsi kıyıya vurdu ve kum oldu.' Ama içimdeki o fırtına? O, ufuktaki son ışık hüzmesiyle birlikte kaybolmuyor. Gece çöktüğünde, o simsiyah örtü her şeyi kapladığında, ben yine o karanlığın ortasında, bu yosunlu tahtalara tutunarak sabahı bekleyeceğim. Belki de beklemek, elimizde kalan tek hakiki duygudur. Yazan : Eva