Özlem, çoğunlukla bir kişiye ya da bir mekana duyulan hasret sanılır; oysa özlem, insanın kendi zamanından çaldığı bir parçanın peşine düşmesidir. Birini ya da bir şeyi özlemezsiniz aslında; o anın içindeki kendinizi, o anki hissetme biçiminizi ve...

Özlem, çoğunlukla bir kişiye ya da bir mekana duyulan hasret sanılır; oysa özlem, insanın kendi zamanından çaldığı bir parçanın peşine düşmesidir. Birini ya da bir şeyi özlemezsiniz aslında; o anın içindeki kendinizi, o anki hissetme biçiminizi ve artık asla geri gelmeyecek olan o "tamamlanmışlık" hissini özlersiniz.İnsan, eksildiğini fark ettiği an özlemeye başlar. Bu duygu, hafızanın bize oynadığı en dürüst ve en zalim oyundur. Zihin, yaşanmışlıkların pürüzlerini zımparalar, kavgaları eler, yorgunlukları siler ve geriye sadece parlatılmış bir imge bırakır. Özlem bu yüzden tehlikelidir; çünkü olmayan bir kusursuzluğu arzular. Yarım kalmış bir hikaye, tamamlanmış bir sondan daha çok yer kaplar zihinde. Çünkü sonu gelmiş her şey maziye aittir, oysa yarım kalan her şey "şimdi"de sızlamaya devam eder.Garip olan şudur: İnsan en çok, bir daha asla aynı kişi olamayacağını bildiği anların yasını tutar. Özlem, bir boşluğu doldurma çabası değil, o boşluğun etrafında yeni bir yaşam kurma sanatıdır. Bir kokuyla, bir ses tonuyla ya da rüzgarın esişiyle tetiklenen o ani sızı, aslında ruhun kendi eski halini selamlamasıdır.Sonuçta özlemek, varış çizgisi olmayan bir yoldur. Kimi zaman bir yük, kimi zaman ise bizi biz yapan en insani mirastır. Belki de bizi hayatta tutan şey bulmak değil, o eksik parçayı aramaya devam etme inadıdır. Yazan : Eva Sizce nasıl olmuş?