Bu cümle, insanın bilgiyle değil yalnızlıkla yorulduğunu anlatıyor aslında. Çünkü bazı şeyleri anlamak, insanı herkese yakınlaştırmıyor; bazen tam tersine, çoğu kişiden uzaklaştırıyor. İnsan düşüncelerini, kırgınlıklarını, fark ettiği gerçekleri paylaşacak birini bulamadığında, içinde sessiz bir ağırlık oluşuyor.
Bir şeyi tek başına taşımak zor gelir ama “anlaşılmadan” taşımak daha da zor gelir. Bu yüzden insan bazen cevap aramaktan değil, o cevapları birlikte konuşabileceği bir ruh bulamamaktan yorulur.
Ve belki cümlenin en hüzünlü tarafı şu:
Bazı insanlar en çok kalabalıkların içinde suskunlaşır. Çünkü anlatabilecekleri şeyler vardır ama duyabilecek bir gönül bulamazlar.