Bu dizelerde en güçlü his bence “sessizce büyüyen bir sevgi.” Başlangıçta küçük, çekingen, hatta neredeyse görünmez bir şey gibi duruyor: “Bir fısıltı gibi başladı sevgim.” Ama sonra insanın içine sığmamaya başlıyor; çığlığa dönüşüyor, kâğıtlarda çiçek açıyor. Yani aşk yalnızca hissedilmiyor, yazıya, hayata, dile taşıyor kendini. Şair burada sevmenin insanı dönüştüren tarafını çok sade ama çok vurucu anlatmış.
“Gözlerin dünyayı eleyip dururdu boyuna” dizesi de çok güzel. Karşısındaki insan sıradan biri değil; sorgulayan, bakan, anlam arayan biri. Sanki dünyayı olduğu gibi kabul etmeyen bir ruhu sevmiş. Belki de aşkın derinleşmesi biraz bundan oluyor: insan bazen en çok, içinde soru taşıyan insanlara bağlanıyor.
Final kısmı ise şiirin en kırıcı yeri: “Artık sen yadsısan da ne kadar / Ya da ben bilmiyorum mutluluk nedir?”
Burada kesin bir mutluluk yok. Yaşanmış güzel anılar var ama onların adı gerçekten “mutluluk” muydu, şair bundan bile emin değil artık. Bir taraf inkâr ediyor, diğer taraf anlamını sorguluyor. Bu yüzden şiir yalnızca bir aşk şiiri gibi değil; aynı zamanda geçmişe bakıp “Yaşadığımız şey neydi gerçekten?” diye soran bir iç konuşma gibi duruyor.
Ahmet Erhan’ın şiirlerinde sık görülen o kırılganlık burada da var: sevgi çok gerçek, ama ona tutunmak zor. Bu yüzden şiir bittikten sonra insanın içinde hafif bir boşluk kalıyor.
Sizce?

@eva yazar olmayı düşünüyor musun? Bu kadar güçlü bir kaleme sahipken bu yeteneğini boşa harcama bence.

Bencede ,Eva gerçekten yazıların çok iyi 👏