“Düşmanın attığı taş değil Dostun attığı gül yaralar “ (Hallac-ı Mansur. ) Hallac-ı dar ağacına götürülüyor halk taşlıyor, küfür ediyor.hallac gülüyor “Allah Allah ” diyor. Tam o...

“Düşmanın attığı taş değil Dostun attığı gül yaralar “ (Hallac-ı Mansur. ) Hallac-ı dar ağacına götürülüyor halk taşlıyor, küfür ediyor.hallac gülüyor “Allah Allah ” diyor. Tam o sırada en yakın müridi şibli dayanamayıp sevdiğinden dolayı bir gül atıyor. Hallac o anda feryadı basıyor Cellat neden diye sorduğunda: “Cahilin attığı taşı anlarım bilmeden atıyor ama dostun attığı gül ….. o beni anlıyordu sanıyordum. Onun gülü, bin taştan daha çok yaktı “.