Bir akşamüstü… turuncuya bulanmış gökyüzü gibi yanıyor içim. Avuçlarımda yüreğim, dokunamadığım bir sıcaklık. Sessizlik yalnız değil, beni bekleyen bir gölge gibi, her adımda biraz daha yaklaşıyor. Kırıklarımı toplarken fark ettim: her parça kendi...

Bir akşamüstü… turuncuya bulanmış gökyüzü gibi yanıyor içim. Avuçlarımda yüreğim, dokunamadığım bir sıcaklık. Sessizlik yalnız değil, beni bekleyen bir gölge gibi, her adımda biraz daha yaklaşıyor. Kırıklarımı toplarken fark ettim: her parça kendi ışığını taşıyor, her hüzün, bir rüzgâr gibi geçiyor. Ve ben hâlâ düşüyorum, ama düşerken öğrendim: düşmek de bir tür direnişmiş.