“ Anneyi ‘çıldırmış’ diye getirmişlerdi doktora. Bunu ilk söyleyen de kocasıydı zaten. Doktor öyle bir şey sordu ki, adamın boğazı düğümlendi…” “Son zamanlarda çok sinirli hocam,” dedi. “Her şeye bağırıyor, ağlıyor, çocuklara tahammülü...

“ Anneyi ‘çıldırmış’ diye getirmişlerdi doktora. Bunu ilk söyleyen de kocasıydı zaten. Doktor öyle bir şey sordu ki, adamın boğazı düğümlendi…” “Son zamanlarda çok sinirli hocam,” dedi. “Her şeye bağırıyor, ağlıyor, çocuklara tahammülü kalmadı.” Kadın sessizdi. Ellerini dizlerinde kenetlemişti. Parmakları titriyordu. Sanki birazdan ağlamayacak da… dağılacaktı. Doktor dosyaya baktı, sonra başını kaldırdı. Ama kadına değil. Doğrudan babaya döndü. “Bir soru soracağım,” dedi sakin bir sesle. “Evinizde baba mısınız… yoksa misafir mi?” Adam şaşırdı. “Nasıl yani?” dedi. “Ben çalışıyorum. Eve para getiriyorum.” Doktor başını salladı. “Güzel. Peki,” dedi, “Çocuğunuz en son ne zaman ateşlendi, biliyor musunuz?” Adam durdu. “Yani… eşi hatırlar onları.” “Altını en son ne zaman siz değiştirdiniz?” Adam gülümsedi, savunmaya geçti: “Hocam ben akşamları çok yorgun oluyorum.” Doktor kalemi masaya bıraktı. “Peki,” dedi, “Bu evde hiç yorgun olmayan biri var mı sanıyorsunuz?” Kadın o anda başını kaldırdı. Gözleri doluydu ama ağlamıyordu. Çünkü o çoktan ağlamayı bırakmıştı. Doktor devam etti: “Gece çocuk uyandığında kim kalkıyor?” “Okul grubunun WhatsApp’ında kim var?” “Buzdolabında ne eksik, kim biliyor?” “Çocuk korktuğunda ‘anneee’ diye kime koşuyor?” Adamın sesi kısıldı. Cevaplar boğazında düğümlendi. Doktor son cümleyi yavaş söyledi: “Bu kadın çıldırmadı. Bu kadın yalnız bırakıldı.” Kadına döndü bu kez. “Hanımefendi,” dedi, “siz hasta değilsiniz. Siz tek başınıza bir aile taşımışsınız. Ve artık gücünüz kalmamış.” Sessizlik çöktü odaya. Adam ilk kez eşine baktı. Ama bu kez “neden böylesin” diye değil… “Ben neredeydim?” diye. Doktor kapıyı açarken son sözü bıraktı: “Bir evde baba olmak, akşam gelince ayakkabıyı çıkarıp kanepeye uzanmak değildir. Baba olmak, yükün ortasında durmaktır. Aksi halde siz baba olmazsınız… Sadece eve uğrayan bir misafir olursunuz.” Kadın o gün ilaç almadı. Ama biri ilk kez onun yükünü adlandırdı. Ve bazen… insanı iyileştiren tam olarak budur.” ——