Yağmur düşerken sessizce şehrin üzerine, içimde bir tatlı ağırlık hissediyorum; özlem ve sevgi, melankoliyle iç içe, birbirinden ayrı değil, tek bir nefes gibi dolaşıyor ruhumda. Uzak bir gülüş beliriyor zihnimde, damlaların ritmiyle birlikte...

Yağmur düşerken sessizce şehrin üzerine, içimde bir tatlı ağırlık hissediyorum; özlem ve sevgi, melankoliyle iç içe, birbirinden ayrı değil, tek bir nefes gibi dolaşıyor ruhumda. Uzak bir gülüş beliriyor zihnimde, damlaların ritmiyle birlikte çarpıyor kalbime; hafif bir sızı ama aynı zamanda sıcak bir ışık gibi. Her damla, her gölge, bir anıyı ve bir hissi birlikte taşırken, zamanın çizgileri siliniyor; geçmiş ve şimdi birbirine karışıyor. Melankolinin serinliği, sevginin sıcaklığıyla yumuşuyor, özlemin tatlı rüzgarı her duyguyu nazikçe okşuyor. Ve ben, sessizce, bu içsel manzaranın içinde duruyorum: kaybolmuş sandığım anlar, aslında beni ben yapan bütünün ince dokunuşları, usul usul ruhuma düşüyor, eksiksiz ve tek parça hâlinde.