Yağmur, sessiz bir besteymiş gibi düşüyor şehrin üzerine; her damla hafifçe kalbime dokunuyor, geçmişten gelen bir özlemi uyandırıyor. Camın ardında gölgeler dans ederken, uzak bir gülüş beliriyor zihnimde—ne kadar uzak olursa olsun, sıcaklığı hâlâ...

Yağmur, sessiz bir besteymiş gibi düşüyor şehrin üzerine; her damla hafifçe kalbime dokunuyor, geçmişten gelen bir özlemi uyandırıyor. Camın ardında gölgeler dans ederken, uzak bir gülüş beliriyor zihnimde—ne kadar uzak olursa olsun, sıcaklığı hâlâ içimde. Melankoli hafif bir sis gibi sarmalıyor ruhumu, ama o gülüş, bir ışık huzmesi gibi geçiriyor her gölgeyi. Her damla bir hatıra, her tını bir nefes. Mesafeler bir anda eriyor; zaman sadece bir arka plan gibi duruyor. Özlem ağır değil, tatlı; hafif bir rüzgar gibi, geçmişin ve şimdinin arasına serpilmiş. O gülüş, sanki yağmurla birlikte düşüyor ruhuma, sessizce ama derinden, eksik hiçbir şey bırakmadan. Ve ben oturuyorum, bir köşede, sadece izliyorum: hayatın küçük tesadüflerini, fırça darbelerini, kaybolmuş sandığım anların aslında beni ben yapan melodisini… Her şey bir bütün, her şey bir resim. Ve o resmin içinde, uzak bir gülüş hâlâ çarpıyor kalbime, usul usul ama hiç durmadan. Yazan: Eva