Şu Sıralar Kimse söylemiyor ama herkes biraz kırık bu aralar. Gülüşler aceleye gelmiş, cümleler yarım bırakılmış gibi. Bir telaş var insanların içinde, adı konulamayan bir yetişme hâli— sanki geç kalınmış bir hayat var ve herkes ona...

Şu Sıralar Kimse söylemiyor ama herkes biraz kırık bu aralar. Gülüşler aceleye gelmiş, cümleler yarım bırakılmış gibi. Bir telaş var insanların içinde, adı konulamayan bir yetişme hâli— sanki geç kalınmış bir hayat var ve herkes ona koşuyor. Ama kimse sormuyor kendine: “Ben nereye gidiyorum?” Yol var, hız var, kalabalık var ama yön yok. Biraz durun demek isterdim, düşmeden önce değil— kendinizi kaybetmeden önce. Çünkü insan en çok kendi içinde kaybolur. Ve şunu fısıldamak isterdim duyacak bir kalbe: Güçlü olmak, susmak değildir. İyi olmak, tükenmek değildir. Ve bazen hiçbir şey yapmamak en dürüst varoluştur. Birbirinize bakın yeniden, ama gerçekten bakın. Bir insanı anlamak dünyayı değiştirmek kadar zor ama bir o kadar da gerekli. Ve eğer bir gün her şey üstünüze gelirse— kendinize şunu hatırlatın: Nazik kalmak bir direniştir. Gerçek kalmak bir cesaret. Ve kırılmış olmak, eksik olduğunuz anlamına gelmez. Bu çağ sizden çok şey isteyecek, ama siz kendinizden her şeyi vermeyin. Bir parça kendinizi saklayın— yaşamak için. Yazan: Eva