Amen der gibi, ama bu bir dua değil… Yaptıklarını kutsar gibi, aslında kendini yok ediyorsun Yükseliyorsun… sonra düşüyorsun Ve yine aynısını istiyorsun Gece, ışıklar, hızlı hayat Her şey parlak ama içi boş İçindeki boşluğu doldurmak için bir şeylere sarılıyorsun Ama o şey seni daha da boş bırakıyor Kendinden kaçıyorsun Aynaya bakmak istemiyorsun Hissetmemek için daha fazlasını istiyorsun Ama hissetmemen bile bir his oluyor artık “Amen” diyorsun bu hayata Sanki bu döngüye teslim olmuşsun Yükseliş → çöküş → tekrar Ve çıkış yok gibi İçten içe biliyorsun bunun sonu iyi değil Ama bırakmak da istemiyorsun Çünkü o kısa anlık “iyi his” her şeye değiyormuş gibi geliyor