Bazen umut bir ihtimal değil, bir imkansızlığın içindeki son imkan kırıntılarıdır. Bazen o kırıntılarla avunmaya, doymaya çalışan insan, aza tamah etmek nedir, anlamaya çabalar. Kimi zaman o kırıntıların peşinde bir ömür koşar ve tevekküllü o bir...

Bazen umut bir ihtimal değil, bir imkansızlığın içindeki son imkan kırıntılarıdır. Bazen o kırıntılarla avunmaya, doymaya çalışan insan, aza tamah etmek nedir, anlamaya çabalar. Kimi zaman o kırıntıların peşinde bir ömür koşar ve tevekküllü o bir ömrü bu uğurda harcamaktır. Kimi zaman ise baştan kaybetmiş, baştan yenilgiye uğradığını düşünerek savaşmayı göze almamış bir mağrur komutandır. Ancak savaşmadan vazgeçmek, beklemeden yitirmek, çabalamadan yenilmek insanı en büyük pişmanlığı olacaktır o mağrur komutanın. Bu nedenle insan, umut kırıntılarının peşinde bir ömür tüketmekle savaşmadan kaybetmek arasındaki o kıldan ince, kılıçtan keskin köprüde sıkışıp kalmakta, ne bir adım ileri ne de bir adım geriye atamamaktadır. Belki de bu arafta kalmışlık, sıkışmışlık insan için en kötü durumdur. Yine de insan eğer ki umut penceresi kör bir cepheye bakmıyorsa, onun ellerini bırakmamalı, bir ömür alacaklıymış gibi yakasına yapışmalıdır. Savaşmadan kaybedilen mücadelelerden, bir ömür kapısı, penceresi kapalı kör cephelerde beklemekten, hatta bu iki sonsuz kutuplar arasında sıkışmaktan daha iyi bir sonuç çıkarmak isteyen insan, vaktinde cepheyi terk etmeyi bilecek, kazanacağını hissettiği savaşta ise son neferi ve son nefesine kadar mücadele etmeyi bilecek kadar da hayatın içinde olmalıdır. Umut etmek demek sürekli yarınlığı, sonu ve kazananı belli olmayan sessiz bir anlaşma yapmak yahut geleceğin çiçekli yollarını satın almak için bugünün kır papatyaları bahçesinden gönüllü vazgeçmek olmamalıdır. Velhasıl kelam, insan nerede duracağını bilmelidir. Bu kılavuzsuz yolda kestirilmezlerin, bilinmezlerin içinde kaybolmamalıdır. Zira bir ümit karşılığı bir ömür edecekse, insan bu pahalı anlaşmayı hayatıyla ödemiş demektir. Yazan: Eva