Her insanın ezberinde tuttuğu bir "yalnızlık" vardır.. Ve.... her yalnızlığın da ezberlediği bir "insan"..

Yaranı saranı yaralamakla, açmaz o pencerendeki çiçekler!

"Yaslandığım duvarlar" Tanıdığım insanlardan daha sağlam.! Yaşadıklarıma bakınca Duyduğum pişmanlıklar Daha bir arttı. "En güzeli çekilip Köşeme" Yaşamak kendi kendime....!!!

Birinciyi ve ikinciyi affet .. Üçüncüyü asla .. Çünkü iyiler üç defa hata yapmaz .. Unutma! Hatalar istemeyerek .. Yanlışlar bilerek yapılır

Rabbim Gönle talip olanı incitmeden taşımayı Güzelliği ile geleni eksiltmemeyi Gölgesiyle huzur vereni soldurmamayı Severken kırmamayı nasip et. Ve bizi de birinin duasında karşılık olacak kadar güzel insanlardan eyle. ST✍️ Hayırlı Geceler 🌙

Şayet sevecekseniz şiir gibi sevin,.. ☕📜

Delik Deşik kirpi gibisin çocuk her tarafın diken kim elini uzatsa delik deşik üstelik sen de kan içindesin ATTİLA İLHAN

Bitti o şiir Başka mısra gerekmez... Cahit Zarifoğlu

Başkaları ile birlikte olabilirsin ama yalnız olduğunu unutmadan.

Kırığın İçinde Açan Umut Umut bazen bir ihtimal değil, bir imkansızlığın içindeki son imkan kırıntılarıdır. Bazen o kırıntılarla avunmaya, doymaya çalışan insan, aza tamah etmek nedir anlamaya çabalar. Kimi zaman o kırıntıların peşinde bir ömür...

Kırığın İçinde Açan Umut Umut bazen bir ihtimal değil, bir imkansızlığın içindeki son imkan kırıntılarıdır. Bazen o kırıntılarla avunmaya, doymaya çalışan insan, aza tamah etmek nedir anlamaya çabalar. Kimi zaman o kırıntıların peşinde bir ömür koşar ve tevekkülü o bir ömür bu uğurda harcamaktır. Kimi zaman ise baştan kaybetmiş, baştan yenilgiye uğradığını düşünerek savaşmayı göze alamamış bir mağrur komutandır. Ancak savaşmadan vazgeçmek, beklemeden yitirmek, çabalamadan yenilmek insanın en büyük pişmanlığı olacaktır o mağrur komutanın. Bu nedenle insan, umut kırıntılarının peşinde bir ömür tüketmek ile savaşmadan kaybetmek arasındaki o kıldan ince, kılıçtan keskin köprüde sıkışıp kalmakta, ne bir adım ileriye, ne de bir adım geriye atamamaktadır. Belki de bu arafta kalmışlık, sıkışmışlık insan için en kötü durumdur. Yine de insan, eğer ki umut penceresi kör bir cepheye bakmıyorsa, onun ellerini bırakmamalı, bir ömür alacaklıymış gibi yakasına yapışmalıdır. Savaşmadan kaybedilen mücadelelerden bir ömür kapısı penceresi kapalı, kör cephelerde beklemekten, hatta bu iki sonsuz kutuplar arasında sıkışmaktan daha iyi bir sonuç çıkarmak isteyen insan, vaktinde cepheyi terk etmeyi bilecek. Kazanacağını hissettiği savaşta ise son neferi ve son nefesine kadar mücadele etmeyi bilecek kadar da hayatın içinde olmalıdır. Umut etmek demek, sürekli yarınların sonu ve kazananı belli olmayan sessiz bir anlaşma yapmak yahut geleceğin çiçekli yollarını satın almak için bugünün kır papatyaları bahçesinden gönüllü vazgeçmek olmamalıdır. Velhasıl kelam, insan nerede duracağını bilmelidir. Bu kılavuzsuz yolda, kestirimezlerin , bilinmezlerin içinde kaybolmamalıdır. Zira bir ümit karşılığı bir ömür edecekse, insan bu pahalı anlaşmayı hayatıyla ödemiş demektir. Yazan: Eva Sizce nasıl olmuş?

“Değişen insan yoktur; düşen maskeler vardır.”