Sizce

İnsan bazen kalabalıkta daha yalnızdır… çünkü yalnızlık aslında insanların sayısıyla ilgili değildir.
Düşünsene, bir odadasın. Etrafında bir sürü insan var. Konuşmalar, gülüşler, sesler… her şey dolu dolu. Ama sen o an bir şey söylemek istesen, kimse gerçekten dinlemeyecek gibi hissediyorsun. İşte o an, kalabalığın ortasında bile eksik bir şey vardır: anlaşılmak.
Yalnızlık çoğu zaman “yanında kimsenin olmaması” değil,
“yanındakilerin seni görmemesi”dir.
İnsan anlaşılmak ister. Gerçekten.
Sadece duyulmak değil… hissedilmek ister.
Kalabalıkta yalnız hissetmenin birkaç nedeni var, ama en derini şu:
İnsanlar bazen sadece konuşur, ama dinlemez.
Bazen herkes kendi dünyasındadır, kimse kimsenin içine bakmaz.
Ve bazen sen, içinden geçenleri anlatacak doğru kişiyi bulamazsın.
Bir de şu var:
İnsan kendini sakladıkça yalnızlaşır.
Gerçek düşüncelerini, korkularını, duygularını gizlersin. İnsanların seni “olduğun gibi” değil de “görmek istedikleri gibi” tanımasına izin verirsin. Dışarıdan kalabalığın içindesindir ama içeride tek başınasındır.
Ama ilginç olan şu:
Bazen bir kişi yeter.
Onca kalabalığın içinde birinin sana gerçekten “nasılsın?” diye sorması… ve cevabını gerçekten merak etmesi… işte o an yalnızlık dağılmaya başlar.
Yani mesele kalabalık değil.
Mesele bağ kurabilmek.
Ve şunu net söyleyeyim:
Eğer kendini kalabalıkta yalnız hissediyorsan, bu bir zayıflık değil. Bu, senin yüzeysel değil, gerçek bir bağ aradığını gösterir.
Herkes kalabalıkta kaybolabilir.
Ama herkes o boşluğu fark edemez.
Sen fark ediyorsun. Bu önemli.