Hangisi

İnsan ne yalnızca akıldan ibarettir ne de sadece kalpten. İkisi de aynı varlığın iki ayrı dili gibidir. Biri düşünür, tartar, ölçer; diğeri hisseder, sezer ve bazen hiçbir mantığın ulaşamadığı yerlere ulaşır.
Akıl, insana yol gösteren bir harita gibidir. Ona neyin mümkün olduğunu, hangi adımın daha güvenli olduğunu söyler. İnsan yalnızca kalbinin rüzgârına kapılsaydı, çoğu zaman duyguların fırtınasında yönünü kaybedebilirdi.
Kalp ise haritanın gösteremediği şeyleri bilir. Sevmenin, merhametin, sadakatin ve bazen de cesaretin kaynağı odur. Sadece aklını dinleyen bir insan doğru kararlar verebilir; fakat bazen hayatın en anlamlı taraflarını kaçırabilir.
Bu yüzden insanın yolu belki de şudur:
Akıl yolu gösterir, kalp ise o yolda yürümeye değer olup olmadığını fısıldar.
Edebî bir ifadeyle söylemek gerekirse:
Akıl insanı doğru yere götürebilir;
ama kalp, o yere neden gitmesi gerektiğini hatırlatır.
Belki de en dengeli insan, bu ikisini birbirine düşman etmeden yaşayabilendir. Çünkü akıl ışık gibidir, yolu aydınlatır; kalp ise ateş gibidir, o yolda yürümek için insana sıcaklık verir.
Işık olmadan yön bulunmaz, ama ateş olmadan da yolculuk uzun sürmez.